In eerste instantie dacht ik dat ik hem verkeerd had verstaan. Ik dwong mezelf te lachen, want wat kon ik anders doen?
« Van wie zijn die kinderen, schat? »
Tim haalde zijn schouders op, alsof het de meest vanzelfsprekende zaak van de wereld was. « Papa’s andere kinderen! Degenen die hem ook ‘papa’ noemen! Die hadden pakjes sap en een wipbank. »
Mijn hart bonkte in mijn keel. « Wanneer heb je ze ontmoet? »
“Toen je in het vliegtuig zat tijdens je zakenreis, zei papa dat het een geheim huis was.”
Het vliegtuig. Mijn laatste zakenreis. Drie dagen in Austin voor een technologieconferentie. Jake had erop gestaan dat hij alles thuis zou regelen.
‘Wat bedoel je met een geheim huis?’ vroeg ik, met een gespannen stem.
Tim boog zich voorover en verlaagde zijn stem alsof hij het grootste complot ter wereld onthulde. « Papa zei dat ik het je niet moest vertellen, want het is gewoon voor de lol. De kinderen daar hebben overal ballonnen en de tv is zo groot dat hij de hele muur in beslag neemt. »
Ik kon de rest van de rit niet meer praten. Mijn keel zat dichtgeknepen, mijn gedachten raasden door alle mogelijke vreselijke scenario’s.
Die nacht, nadat Tim in slaap was gevallen, omringd door zijn knuffels, zat ik op de rand van ons bed en staarde naar zijn kleine blauwe tablet. We hadden voor de veiligheid een GPS-app geïnstalleerd. Met trillende handen opende ik de locatiegeschiedenis.
Daar was het. Een stipje, bevroren op een woonadres dat ik niet herkende. Twintig minuten van huis.
Het stipje bleef die zaterdag drie uur lang op die plek staan. Lang genoeg voor ballonnen, pakjes sap en vreemde kinderen die mijn man ‘papa’ noemden.
Ik heb niet geslapen. Mijn gedachten bleven maar malen over elke nachtmerrie: Wie was zij? Hoe lang speelde dit al? Waarom werd onze zoon erbij betrokken?
Maar ik heb Jake er niet mee geconfronteerd. Nog niet. Ik moest het eerst zelf zien.
