Vijfentwintig jaar geleden begroef ik mijn moeder met haar meest dierbare erfstuk. Ik was degene die het voorzichtig in haar kist legde voordat we voorgoed afscheid namen. Stel je dus mijn gezicht voor toen de verloofde van mijn zoon mijn huis binnenstapte met diezelfde ketting om, inclusief het verborgen scharnier.
Ik was die dag al sinds de middag in de keuken bezig. Gebraden kip, aardappelen met knoflook en de citroentaart van mijn moeder, gemaakt volgens hetzelfde handgeschreven receptkaartje dat ik al dertig jaar in dezelfde la bewaar.
Als je enige zoon belt om te zeggen dat hij de vrouw meeneemt met wie hij van plan is te trouwen, haal je geen afhaalmaaltijd. Je maakt er een bijzondere avond van.
Ik wilde dat Claire een huis binnenstapte dat liefde uitstraalde. Ik had geen idee wat ze daarbij aan zou hebben.
Will kwam als eerste door de deur, met de glimlach die hij vroeger als jongetje op kerstochtend altijd had. Claire volgde hem op de voet. Ze was prachtig.
Ik omhelsde hen beiden, nam hun jassen aan en liep naar de keuken om de oven te controleren.
Toen wikkelde Claire haar sjaal af, en ik keek achterom.
De halsketting rustte net onder haar sleutelbeen. Een fijn gouden kettinkje met een ovale hanger. In het midden een diepgroene steen, omringd door kleine gegraveerde blaadjes, zo fijn bewerkt dat ze op kant leken.
Ik greep naar de toonbank om mijn evenwicht te bewaren.
Ik herkende die specifieke tint groen. Ik herkende die gravures. Ik herkende het kleine scharniertje dat verborgen zat aan de linkerkant van de hanger – het detail dat onthulde dat het een medaillon was.
Ik had die ketting in mijn handen gehouden in de nacht dat mijn moeder stierf en heb hem zelf in haar kist gelegd.
‘Het is vintage,’ zei Claire, terwijl ze de hanger aanraakte toen ze merkte dat ik staarde. ‘Vind je hem mooi?’
‘Het is prachtig,’ antwoordde ik. ‘Waar heb je het vandaan?’
“Mijn vader heeft het me gegeven. Ik heb het al sinds ik klein was.”
Er was nooit een tweede halsketting geweest.
Hoe kon het dan aan haar nek hangen?
