Mijn zoon bleef maar sneeuwpoppen bouwen, en mijn buurman bleef ze maar vernielen met zijn auto – dus mijn kind heeft die volwassene een lesje geleerd dat hij nooit zal vergeten.
Ik bleef kalm. « Gaat het goed met je? Moeten we een ambulance bellen? »
« Ik heb een brandkraan geraakt! » schreeuwde hij. « Omdat jouw kind hem onder een sneeuwpop had verstopt! »
« De brandkraan bevindt zich op ons terrein. »
‘Dus je geeft toe dat je over ons gazon hebt gereden,’ zei ik.
Hij knipperde met zijn ogen. « Wat? »
‘De brandkraan staat op ons terrein,’ zei ik. ‘Je kunt hem alleen raken als je de straat verlaat en ons gazon oprijdt. Ik heb je herhaaldelijk gevraagd dat niet te doen.’
Hij opende zijn mond, sloot hem weer en wees toen nogmaals met zijn vinger.
« Je hebt ervoor gekozen om er weer overheen te rijden. »
« Hij is degene die dat ding daar heeft gebouwd! Met opzet! »
Ik knikte. « Op ons terrein. Waar hij speelt. Waar hij het recht heeft om te zijn. Jullie hebben ervoor gekozen om het te vertrappen. Alweer. »
« Je hebt me erin geluisd! » schreeuwde hij. « Jij en je kind… »
Ik onderbrak hem. « U zult een boete moeten betalen voor het beschadigen van openbaar eigendom. En waarschijnlijk ook voor het overstromen van de straat. En u zult moeten betalen voor het herstellen van ons gazon, want het gaat helemaal bevriezen en in een ijsbaan veranderen. »
« Minimaal vijf. Waarschijnlijk meer. »
Haar gezicht veranderde van rood naar paars.
« Je kunt niet bewijzen… »
‘Nick,’ riep ik over mijn schouder, zonder mijn ogen van hem af te wenden, ‘hoe vaak heb je meneer Streeter je sneeuwpoppen al zien verpletteren?’
Nicks stem was kalm. « Minstens vijf keer. Waarschijnlijk vaker. Hij keek ze recht in de ogen. Elke keer. »
Meneer Streeter staarde ons aan, hijgend.
« Zit ik in de problemen? »
Vervolgens draaide hij zich om en liep stampend terug naar zijn auto.
Ik sloot de deur, mijn handen trilden, en greep mijn telefoon.
Ik belde eerst het niet-spoedeisende politienummer en daarna de gemeentelijke waterleidingmaatschappij. Ik meldde een beschadigde brandkraan, mogelijke materiële schade en een ondergelopen straat.
Terwijl we wachtten, ging Nick aan de keukentafel zitten en liet zijn voeten heen en weer zwaaien.
« Heb ik iets heel ergs gedaan? »
‘Ga ik in de problemen komen?’ vroeg hij.
‘Dat hangt ervan af,’ antwoordde ik, terwijl ik tegenover hem ging zitten. ‘Heb je geprobeerd hem pijn te doen?’
Hij schudde heftig zijn hoofd. « Nee. Ik wist gewoon dat hij tegen de sneeuwpop aan zou botsen. Hij botst er altijd tegenaan. Hij vindt het leuk. Hij vindt het grappig. »
‘Waarom heb je het op de brandkraan gezet?’ vroeg ik hem.
Hij dacht even na. « Mijn leraar zegt dat als iemand steeds je grenzen overschrijdt, je duidelijk moet maken waar diegene zich bevindt. »
« Ze had het over emotionele grenzen. »
Ik moest op mijn wang bijten om niet in lachen uit te barsten.
‘Ze had het over emotionele grenzen,’ zei ik. ‘Niet over zware metalen barrières.’
Hij zag er nerveus uit. « Heb ik iets heel ergs gedaan? »
Ik keek uit het raam naar de chaos buiten. De waterstralen. De zwaailichten in de verte, toen de eerste politieauto onze straat inreed.
‘Je hebt iets heel slims gedaan,’ zei ik langzaam. ‘Maar ook iets riskants. Gelukkig is er niemand gewond geraakt. Maar als je de volgende keer een groot project hebt, wil ik daar graag van tevoren van op de hoogte worden gesteld. Oké?’
« Dus hij was op je gazon? »
Hij knikte. « Oké. »
De politieagent die uiteindelijk naar buiten kwam, was kalm en leek bijna geamuseerd.
‘Dus het was op je gazon?’ vroeg hij, terwijl hij met zijn zaklamp de sporen verlichtte.
‘Ja,’ antwoordde ik. ‘Dat doet hij de hele tijd. Ik heb hem gevraagd ermee te stoppen. Mijn zoon bouwt daar sneeuwpoppen. Hij maakt ze steeds kapot door eroverheen te lopen.’
De mondhoeken van de agent trilden. « Welnu, mevrouw, hij is verantwoordelijk voor de brandkraan. De gemeente zal dit verder onderzoeken. Mogelijk wordt u gebeld om een verklaring af te leggen. »
« Is er een fontein ontploft? »
