Mijn zoon bleef maar sneeuwpoppen bouwen, en mijn buurman bleef ze maar vernielen met zijn auto – dus mijn kind heeft die volwassene een lesje geleerd dat hij nooit zal vergeten.
‘Hij is echt een idioot,’ mompelde ik. ‘Hij doet het nu expres. Ik voel het gewoon.’
Mark zuchtte. « Ik zal met hem praten als je wilt. »
« Hij krijgt op een dag wat hij verdient. »
‘Het kan hem niets schelen,’ antwoordde ik. ‘Ik heb geprobeerd aardig te zijn. Ik heb geprobeerd het uit te leggen. Hij vindt dat de gevoelens van een achtjarige er niet toe doen.’
Mark zweeg even.
« Hij krijgt op een dag wat hij verdient, » zei hij uiteindelijk. « Mensen zoals hij oogsten uiteindelijk altijd wat ze zaaien. »
Het bleek dat deze « dag » eerder aanbrak dan we hadden verwacht.
Een paar dagen later kwam Nick aan met sneeuw in zijn haar, zijn ogen glinsterden, maar dit keer zonder tranen.
« Je hoeft niet meer met hem te praten. »
‘Mam,’ zei hij, terwijl hij zijn laarzen liet vallen. ‘Het is weer gebeurd.’
Ik maakte me klaar. « Wie heeft hij deze keer omver geduwd? »
« Winston, » mompelde hij. Toen ging hij rechtop zitten. « Maar het is goed, mam. Je hoeft niet meer met hem te praten. »
Dat verbaasde me. « Wat bedoel je? »
Hij aarzelde even en boog zich toen naar me toe alsof we spionnen waren.
« Ik probeer hem geen pijn te doen. Ik wil alleen dat hij ermee stopt. »
« Ik probeer hem geen pijn te doen. Ik wil alleen dat hij ermee stopt. »
‘Ik heb een plan,’ fluisterde hij.
Ik werd meteen misselijk. « Wat voor plan is dit nou, schat? »
Hij glimlachte. Niet sluw. Gewoon vol zelfvertrouwen.
« Het is een geheim. »
‘Nick,’ zei ik voorzichtig, ‘jouw plannen kunnen niemand kwaad doen. En ze kunnen ook niet opzettelijk iets kapotmaken. Dat weet je toch?’
« Wat ga je doen? »
‘Ik weet het,’ antwoordde hij snel. ‘Ik probeer hem geen pijn te doen. Ik wil alleen dat hij ermee stopt.’
‘Wat ga je doen?’ drong ik aan.
Hij schudde zijn hoofd. « Je zult het zien. Het is niet zo erg. Echt waar. »
Ik had moeten aandringen. Dat weet ik.
Maar hij was acht jaar oud. En in mijn gedachten betekende « plan » misschien wel het neerzetten van een kartonnen bord. Of het schrijven van « Stop » in de sneeuw met zijn laarzen.
Ik keek vanuit de woonkamer toe hoe hij rechtstreeks naar de rand van het gazon liep.
Ik had nooit kunnen bedenken wat hij uiteindelijk zou doen.
De volgende middag haastte hij zich zoals gewoonlijk naar buiten.
Vanuit de woonkamer zag ik hem rechtstreeks naar de rand van het gazon lopen, vlakbij de brandkraan. Onze brandkraan staat precies waar ons gazon de straat raakt, felrood en goed zichtbaar.
Gebruikelijk.
« Is alles in orde buiten? »
Nick begon er sneeuw omheen te stapelen.
Hij had een grote sneeuwpop gemaakt. Een dikke basis, een breed lijf, een rond hoofd. Vanuit het huis leek het alsof hij gewoon een nieuwe plek dichter bij de weg had uitgekozen.
Ik opende de deur op een kiertje.
« Is alles in orde buiten? » vroeg ik.
