Ik ging met hernieuwde vastberadenheid verder met het inpakken van zijn spullen. Tegen 6 uur ‘s avonds had ik al zijn spullen in vuilniszakken bij de deur staan. In totaal 15 zakken. Drie jaar relatie teruggebracht tot 15 vuilniszakken. Toen kreeg ik een e-mailmelding op mijn telefoon. Van de bank.
Ze hadden de terugbetaling goedgekeurd. Het geld zou binnen 3 tot 5 werkdagen terug op mijn rekening staan. Ik maakte letterlijk een vreugdedansje in mijn woonkamer. Bijna meteen daarna kreeg ik een paniekerig berichtje van Randy:
« Waarom staat er een sleepwagen bij mijn appartement? Wat hebben jullie met mijn auto gedaan? »
Ik reageerde niet, maar ik glimlachte wel. Heel veel. Rond 20:00 uur ontplofte mijn telefoon bijna van de meldingen. Het bleek dat Randy’s baas de spraakfragmenten had ontvangen en hem meteen voor een gesprek had opgeroepen. Uit de reeks steeds wanhopiger wordende berichten die Randy me stuurde, bleek dat het niet goed was gegaan. Blijkbaar had zijn baas al een tijdje argwaan over bepaalde werkproblemen, en Randy die hem een incompetente sukkel noemde die zijn kont niet eens met beide handen kon vinden, was de druppel die de emmer deed overlopen.
Randy werd onder toezicht gesteld in afwachting van nader onderzoek. Zijn ouders ontvingen ook de videofragmenten en belden hem huilend op om te vragen waarom hij zulke vreselijke dingen over hen had gezegd. Volgens zijn berichten was zijn moeder hysterisch en wilde zijn vader zelfs niet meer met hem praten.
Tegen 22:00 uur stuurde Randy me lange, onsamenhangende berichten over hoe ik zijn leven had verpest en hoe één slechte grap niet goedpraatte wat ik had gedaan. Hij wisselde af tussen smeken om vergeving en dreigen met juridische stappen. Ik heb alle berichten bewaard, maar heb er geen enkele beantwoord.
Ik sliep die nacht weer bij Emma, omdat ik eerlijk gezegd een beetje bang was dat hij dronken zou opdagen of zoiets. Maar ‘s ochtends voelde ik me lichter, alsof ik eindelijk voor mezelf was opgekomen na jarenlang hem over me heen te hebben laten lopen.
De volgende stap was bedenken wat ik met al zijn spullen moest doen. Ik kon onmogelijk vijftien vuilniszakken in mijn appartement bewaren en ik wilde hem al helemaal niet zien om ze terug te brengen. Toen opperde Emma iets waardoor ik naar adem hapte.
Wat als we het gewoon naar de vuilstort brachten? Het leek me een extreme oplossing. Zelfs na alles wist ik niet zeker of ik al zijn spullen zomaar kon weggooien. Maar toen herinnerde ik me de e-mails, de geplande vernedering, het bedrog, de drie jaar dat ik hem had onderhouden terwijl hij achter mijn rug om lachte. Dus vanochtend leende Emma de vrachtwagen van haar broer en hebben we alle vijftien tassen ingeladen.
Ik heb alles nog een laatste keer doorgenomen om er zeker van te zijn dat er niets heel belangrijks tussen zat, zoals geboorteakten of onvervangbare familievoorwerpen. Ik ben geen monster. Daarna zijn we naar de plaatselijke vuilstort gereden en, tja, we hebben het daar gedumpt. Ik ga niet liegen, het was verrassend rustgevend om te zien hoe de vuilniswagen al zijn merkkleding en stomme videogame-verzamelobjecten samenperste.
Tijdens de terugreis belde Randy vanaf een nummer dat ik niet herkende. Ik vermoed dat hij een telefoon van me had geleend, want ik had zijn nummer geblokkeerd. Ik nam niet op, maar hij liet een bericht achter waarin hij zei dat zijn auto in beslag was genomen en dat hij zijn spullen bij mij moest ophalen om in ieder geval iets aan te kunnen trekken naar zijn werk morgen. Te laat, Randy. Veel te laat. Ik ben nu terug in mijn appartement. Het voelt vreemd leeg zonder al zijn spullen, maar ook vredig.
Ik heb vandaag alle sloten vervangen. Mijn huisbaas was erg begripvol toen ik de situatie uitlegde. Ik weet dat sommige mensen mijn actie misschien extreem vinden, maar na drie jaar waarin ik hem altijd op de eerste plaats zette en als een voetveeg werd behandeld, voelde het als precies wat hij verdiende. Meer updates volgen naarmate de nasleep zich verder ontwikkelt.
Zijn vriend Jake bestookt mijn telefoon met boze berichten, en blijkbaar snapt Amber van mijn werk nu niet waarom Randy ineens zo afstandelijk tegen haar doet. De dominostenen vallen nog steeds om. Edit: voor degenen die vragen stellen over juridische kwesties, geen zorgen.
Ik heb het nagevraagd bij een vriend die hier verstand van heeft. De auto stond op zijn naam, maar ik heb de betalingen als schenkingen gedaan. Ik was er nooit wettelijk verantwoordelijk voor. Bovendien heb ik alle belangrijke documenten die ik vond bewaard. Zo kleinzielig ben ik nou ook weer niet, haha.
Tweede update: jullie zijn echt de beste. De steun op mijn vorige bericht was overweldigend, en zo veel van jullie wilden een nieuwe update, dus hier is het verhaal over alles wat er de afgelopen week is gebeurd sinds Ry’s spullen een nieuw thuis hebben gevonden op de plaatselijke vuilstort LOL. Goed, de ochtend na het bezoek aan de vuilstort werd ik wakker van een vreemd krassend geluid bij mijn appartementdeur. Niet hard genoeg om te horen dat er werd geklopt, maar er was zeker iemand.
Ik keek op mijn deurbelcamera – godzijdank heb ik er vorig jaar een geïnstalleerd na die pakketdief in mijn gebouw – en zag Randy op de grond voor mijn deur zitten, er helemaal kapot uitzien. Zijn haar zat helemaal in de war.
