5. De rekening moet betaald worden
Ik kwam expres vijftien minuten te laat aan bij het Maple Street Café . Het was een machtsvertoon, misschien wat kinderachtig, maar wel bevredigend.
Het was er druk. Het gesis van espressomachines, het geklingel van bestek en het zachte geroezemoes van gesprekken vormden samen een deken van witte ruis. Een openbare ruimte. Een veilige plek.
Harold en Marilyn zaten in een hoekje. Mijn moeder leek kleiner dan ik me herinnerde, haar bruine teint oogde vaal onder de caféverlichting. Mijn vader had een rood gezicht, een ader klopte in zijn slaap. Beiden verstijfden toen ze me naar hen toe zagen lopen.
‘Je bent eindelijk eens komen opdagen,’ snauwde mijn vader, zonder zijn stem te verlagen. ‘Ga zitten.’
Ik bleef even staan en liet de stilte voortduren totdat ze er allebei ongemakkelijk uitzagen. Toen ging ik zitten. Ik bestelde geen koffie. Ik legde mijn telefoon met het scherm naar boven op tafel.
‘Ik ben hier,’ zei ik kalm. ‘Maar ik laat me niet toeschreeuwen. Zeg maar wat je wilt zeggen.’
‘Wat hebben jullie met ons huis gedaan?’ riep mijn moeder uit, haar stem trillend van een mengeling van tranen en woede. ‘Waarom zouden jullie het verkopen zonder ons iets te vertellen? Wij woonden daar! Dat was ons pensioenplan!’
‘Het is nooit jouw huis geweest,’ zei ik zachtjes. ‘Het was oma’s huis. Daarna was het mijn huis. Je woonde er omdat ik het toestond. En je hebt die vrijgevigheid beantwoord door plannen te smeden om het te stelen.’
Mijn vader sloeg met zijn hand op tafel, waardoor de suikerpot rammelde. « We hadden het over onze toekomst! Je hebt het helemaal verkeerd begrepen! Wij zijn je ouders! »
‘Ik heb niets verkeerd begrepen,’ zei ik. ‘Ik heb je gehoord.’
‘Je hebt niets gehoord!’ schreeuwde hij. ‘Je hebt een flard van een gesprek opgevangen en bent helemaal doorgedraaid!’
‘Eigenlijk,’ zei ik, terwijl ik op mijn telefoonscherm tikte. ‘Heb ik alles gehoord.’
Ik drukte op afspelen.
De opname was van hoge kwaliteit. Het café was lawaaiig, maar het geluid van mijn telefoon sneed dwars door het lawaai heen als een mes.
…Ze is een last… Vanaf het moment dat ze geboren is… Als we terug zijn, gaan we met haar zitten… Ze moet begrijpen dat dat huis onze toekomst is… Noem de doktersrekeningen… Daar trapt ze in… Volgend jaar staat de eigendomsakte op ons…
Mijn moeder sloeg haar hand voor haar mond. Haar ogen werden groot en ze keek gespannen door het café om te zien of er nog iemand luisterde.
Het gezicht van mijn vader werd bleek, en kleurde vervolgens dieppaars. Hij zag eruit alsof hij een klap had gekregen.
‘Hoe durf je,’ fluisterde hij. ‘Hoe durf je ons op te nemen?’
‘Je hebt me gebeld,’ onderbrak ik hem, mijn stem hard als een baksteen. ‘Je bent vergeten op te hangen. Ik heb elk woord gehoord. En het laat me precies zien waar ik sta in dit gezin. Ik ben geen dochter voor je. Ik ben een bezit. Ik ben een bron die kan worden uitgebuit.’
Mijn moeder begon te huilen, haar schouders trilden. « Annabelle, alsjeblieft. We waren gewoon… even ons hart aan het luchten. We houden van je. We bedoelden het niet zo. »
‘Je meende elk woord,’ zei ik. ‘Ooit zouden die tranen effect hebben gehad. Ooit zou ik meteen hebben toegegeven en je een cheque hebben uitgeschreven. Maar nu niet meer.’
Ik boog me voorover.
“Ik betaalde de rekeningen. Ik onderhield het huis. Ik betaalde een vakantie die ik me zelf niet eens kon veroorloven. En toch noemde je me een last. Dus dit is wat er gaat gebeuren.”
