De stem van mijn vader trilde op de opname van woede.
« Heeft een lastpost dit gedaan? Echt? Moet dat grappig zijn? Jij ondankbare kleine… Je kunt ons huis niet zomaar achter onze rug om verkopen! Dat is illegaal! Pak een advocaat maar, Annabelle. We gaan je aanklagen voor alles wat je bezit! »
Elke zin was doordrenkt van zelfvoldaanheid. Elk woord bevestigde dat ik het juiste had gedaan.
Ze belden die avond niet meer. Maar ik wist dat ze niet zouden stoppen. Het waren roofdieren die net hun gastheer kwijt waren geraakt.
De volgende ochtend om 10:00 uur kreeg ik een melding van mijn nieuwe werkmail — die ze eigenlijk niet hadden mogen hebben, maar waarschijnlijk door een oude collega onder druk waren gezet.
Onderwerp: WE MOETEN PRATEN.
Tekst: Morgen. 10:00 uur. Maple Street Café. Als je niet komt opdagen, doen we aangifte bij de politie wegens ouderenmishandeling en diefstal. Daag ons niet uit.
De hitte steeg me naar de keel. Zelfs na alles geloofden ze nog steeds dat intimidatie me wel tot gehoorzaamheid zou dwingen. Ze dachten dat ik nog steeds het kleine meisje was dat zich in de tuin verstopte.
Ik had het bijna verwijderd. Maar iets kouds overviel me – een helderheid die ik niet meer had gevoeld sinds ik die open oproep had gehoord.
Ik zou niet verschijnen als hun dochter. Ik zou verschijnen als de vrouw die eindelijk had geleerd hoe ze zichzelf moest beschermen.
Ik antwoordde met twee woorden: Ik kom eraan. Ik legde de telefoon neer en liep naar mijn kledingkast. Ik koos mijn mooiste blazer en mijn hoogste hakken. Ik bond mijn haar vast. Ik keek in de spiegel. De ogen die me aanstaarden waren niet langer verdrietig. Ze waren staalhard. Ik pakte de USB-stick met de audio-opname van hun telefoongesprek. Het was tijd voor het exitgesprek.
