‘Annabelle,’ gromde mijn vader. De naam klonk zwaar in zijn mond, als een vloek die hij beu was om uit te spreken. ‘Je vraagt weer naar de gootsteen. Er is altijd wel iets mis met dat huis. Ze kan het onderhoud niet aan.’
Ik verstijfde. Mijn hand, waarmee ik in een rommellaadje naar een schroevendraaier had gezocht, werd roerloos. De temperatuur in mijn keuken leek wel tien graden te dalen.
‘Tja,’ zuchtte mijn moeder, terwijl op de achtergrond het geluid van inschenkende wijn te horen was. ‘Dat krijg je ervan als een meisje een fortuin krijgt dat ze niet zelf heeft verdiend. Je moeder had de eigendomsakte aan ons moeten nalaten, Harold . Dan hadden we er iets mee gedaan. Er verstandig mee omgegaan.’
Ik klemde me vast aan de rand van het granieten aanrecht, mijn knokkels werden wit. Mijn grootmoeder, Lorraine , had me dit huis drie jaar geleden nagelaten. Ze vertrouwde me. Dat ze de geschiedenis herschreven, deed me diep vanbinnen pijn.
De stem van mijn vader werd scherper, lager en samenzweerderig. « Maak je geen zorgen, Marilyn . Als we terug zijn uit Europa, gaan we met haar om de tafel zitten. We moeten het over ons pensioen hebben. Ze moet begrijpen dat dit huis onze toekomst is, niet haar speeltuin. Het is belachelijk dat het alleen op haar naam staat. »
Mijn borst trok samen, een fysieke druk die het moeilijk maakte om te ademen. Ik had altijd al vermoed dat ze mijn eigendom kwalijk namen, maar ik had nooit gedacht dat ze een plan hadden.
‘Ze voelt zich zo snel schuldig,’ zei mijn moeder, haar stem zakte tot een fluistering die op de een of andere manier luider klonk dan een schreeuw. ‘Je hoeft alleen maar een beetje aan te dringen. Noem je rugpijn. Noem de doktersrekeningen. Dat werkt altijd. Ze tekent alles wat we nodig hebben om de vrede te bewaren.’
Mijn maag draaide zich om. Dat was geen ouderlijke bezorgdheid. Dat was strategie. Dat was een roofdier dat zijn prooi analyseerde.
‘En als ze zich verzet?’ vroeg mijn vader, met zijn mond vol eten.
‘Herinner haar eraan wat we voor haar hebben opgeofferd,’ antwoordde mijn moeder kalm. ‘Ze staat bij ons in het krijt. Volgend jaar zullen onze namen op de eigendomsakte staan.’
Mijn oren suizden. Mijn zicht vernauwde zich, de randen van de kamer werden grijs. Maar ze waren nog niet klaar. De genadeslag moest nog komen.
‘Ze is altijd een last geweest,’ zei mijn vader, terwijl hij de woorden uitademde alsof hij eindelijk een waarheid losliet die hij al decennia lang met zich meedroeg. ‘Vanaf het moment dat ze geboren werd. Duur, veeleisend… een last.’
De lach die volgde – eerst die van hem, toen die van haar – brak iets diep vanbinnen. Het was geen kraakje; het was een plotselinge, onomkeerbare knal, als een droog bot dat breekt onder een zware laars.
Ik schreeuwde niet. Ik onderbrak hen niet. Ik gooide de telefoon niet weg. Ik bleef stil, luisterde naar het gekletter van hun avondeten, de toast op hun toekomstige diefstal, en wachtte net lang genoeg om te beslissen hoe dit verhaal zou aflopen.
Ik tikte met een vinger die niet trilde op de rode ‘Oproep beëindigen’-knop. Ik keek rond in de keuken – mijn keuken, in mijn huis. De druppelende kraan tikte langzaam en ritmisch in de stilte. Drup. Drup. Drup. Het klonk als een aftelling. Vonden ze me een last? Prima. Ik zou het zwaarste zijn dat ze ooit zouden proberen te dragen. En dan zou ik ze laten vallen.
