Mijn vader vergat op te hangen. Ik hoorde elk woord: « Ze is een last. » Ik zweeg, verkocht mijn huis van $980.000, maakte alles over en verdween. Ze kwamen terug uit Europa, glimlachend – totdat de sleutel niet paste. Het huis? Leeg. Het briefje… « Verrassing. Een lastpost heeft dit gedaan. » Terwijl ze dakloos op de oprit staan, in paniek, hebben ze geen idee dat ik ze nog een laatste keer gadesla voordat ik voorgoed verdwijn.

1. De open lijn

Mijn vader had niet de bedoeling gehad om de lijn open te laten staan. Het was een vergissing, een technologische blunder van een man die nog steeds met zijn wijsvinger typte. Ik had hem gebeld vanuit de rustige omgeving van mijn eigen keuken, simpelweg om te vragen naar een garantiebewijs voor de lekkende kraan, toen ik het onmiskenbare, gedempte geritsel hoorde van zijn telefoon die in zijn zak gleed.

Ik had moeten ophangen. Dat is wat een beleefde dochter zou doen. Maar toen doorbrak het geluid van klinkend bestek tegen porselein de ruis, gevolgd door de schelle, vertrouwde lach van mijn moeder.

‘Wie was dat?’ vroeg ze. Haar stem was niet gedempt; ze was kristalhelder en sneed dwars door de luidspreker heen als een glasscherf.