Vijf jaar later stapte een luitenant – nee, inmiddels een commandant – mijn kantoor binnen en nam de beleefde houding aan, zoals mensen doen wanneer ze willen doen alsof hun nieuws niet urgent is. « Mevrouw, » zei ze. « De chef is klaar voor u. »
Mijn kantoor in het Pentagon heeft een raam dat niet helemaal recht boven de rivier ligt. Toch keek ik naar buiten. In de weerspiegeling zag ik een klein houten doosje op mijn bureau en een foto van Park op een vliegveld, met haar haar wapperend in de wind. Ik zag een vrouw met meer grijze haren dan vorig jaar en een rimpeltje bij haar mond dat zowel op lachen als op zelfbeheersing leek. Ik zag de drie sterren op mijn kraag gespeld. Ik zag geen klerk.
In de gang zei een burger in een net pak: « Pardon, bent u iemands assistent? Ik zoek— »
‘Vice-admiraal Callahan,’ zei mijn assistent achter me, met een stem die scherp genoeg klonk om me de moeite te besparen.
De burger bloosde. « Mevrouw, ik heb niet— »
‘Geeft geen kwaad,’ zei ik. ‘Mensen stellen me wel vaker verkeerd voor.’
Hij stamelde desondanks een verontschuldiging. Ik liet hem die houden.
De chef van de marine vroeg me naar mijn mening over iets dat van belang zal zijn voor mannen en vrouwen die nog niet geboren zijn. Ik gaf mijn mening. Daarna zat ik even alleen in een kamer die naar hout en verwachting rook.
Het is verleidelijk om, bij het vertellen van verhalen zoals het mijne, te eindigen op een podium, met wit marmer onder je voeten en een orkest van goedkeuring achter je. Het is verleidelijk om het moment met het zegel bij de barbecue te schilderen in kleuren die het onvermijdelijk doen lijken. Het is verleidelijk om de leercurve van de vader steiler en vloeiender te maken dan het verdriet toelaat.
De waarheid is kleiner en beter.
