Mijn tweelingzus veroorzaakte een aanrijding met vluchtmisdrijf – en wees naar mij. Mijn moeder aarzelde geen moment. ‘Je bent toch nutteloos. Je hebt geen toekomst. Zeg maar dat jij reed.’ Ik beet op mijn lip tot ik bloed proefde. Mijn zus veegde haar tranen weg en glimlachte toen. ‘Niemand zal je ooit steunen.’ Toen de politie arriveerde, verwachtten ze een stille bekentenis. Wat ze niet verwachtten, was het bewijsmateriaal dat ik had voorbereid – bewijs zo verwoestend dat het de zaak op zijn kop zette, de leugens aan het licht bracht en hun zekerheid in een oogwenk verbrijzelde.

---

Hoofdstuk 6: De bestuurdersstoel

Zes maanden later.

Het bezoekerscentrum van de California State Women’s Correctional Facility was een somber, grijs gebouw omgeven door prikkeldraad.

Mia reed met haar auto de parkeerplaats op. Het was geen Porsche. Het was een degelijke, betrouwbare sedan die ze met haar eigen geld had gekocht – geld dat ze had verdiend met haar baan als bibliotheekarchivaris, een baan waar ze dol op was, een rustige en eerlijke baan.

Ze was er niet op bezoek.

Ze liep naar de receptie en zette een kartonnen doos op de balie.

« Afzetten voor gedetineerde Sterling E. en gedetineerde Sterling C. », zei Mia tegen de bewaker.

‘Bent u op bezoek?’ vroeg de bewaker, terwijl hij op een klembord keek.

‘Nee,’ zei Mia. ‘Ik breng alleen de laatste persoonlijke spullen weg. Het huis is gisteren in beslag genomen. Dit is wat er nog in de opslag stond.’

Ze liep terug naar haar auto. De lucht rook naar droog gras en vrijheid.

Terwijl ze achter het stuur zat, opende ze een nieuwsapp op haar telefoon.

Voormalig popster Chloe Sterling krijgt geen hoger beroep aangetekend. Veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf.

Daaronder een kleinere kop: Evelyn Sterling schuldig bevonden aan alle aanklachten. Bezittingen in beslag genomen voor schadevergoeding aan het slachtoffer.

Mia draaide het raam naar beneden en voelde de frisse lucht op haar gezicht.

Zes maanden geleden, in een regenachtig steegje, had haar moeder bevolen: « Zeg dat jij aan het stuur zat. » Het was bedoeld als een valstrik. Een manier om haar voor altijd te onderwerpen aan het lot van haar zus.

Maar Evelyn had in één opzicht gelijk gehad.

Mia bestuurde het voertuig.

Ze vluchtte weg van de giftigheid. Ze vluchtte weg van de leugens. Ze vluchtte weg van de verwachting dat ze er alleen maar was om andermans roem te dienen.

Ze schakelde de auto in de versnelling en voegde zich op de snelweg. De weg voor haar lag open. Hij was lang, en hij was van haar.

Ze zette de radio aan. Bij puur toeval draaide de zender een van Chloe’s oude hits: een met autotune bewerkt nummer over eeuwig leven en nooit de consequenties hoeven te dragen.

Mia heeft het niet uitgezet. Ze werd niet boos.

Ze neuriede zachtjes mee, met een kleine glimlach op haar lippen.

Chloe zong op de radio, gevangen in een vicieuze cirkel van haar vroegere glorie, opgesloten in een kooi die ze zelf had geconstrueerd.

Maar Mia?

Mia was degene die in de echte wereld leefde.

Ze drukte het gaspedaal in, niet om te versnellen, maar gewoon om vooruit te komen, gestaag en zeker, op weg naar een toekomst die eindelijk helemaal van haar was.