Hoofdstuk 2: Het ultimatum
Het steegje voelde aan als een hogedrukpan. In de verte klonk het gehuil van sirenes, dat met elke seconde luider werd. Ze kwamen eraan. Iemand had het gezien. Het net sloot zich.
‘Ik doe het niet,’ fluisterde Mia, haar handen trillend in haar schoot. Ze klemde haar vingers in elkaar om het trillen te stoppen. ‘Ik ga niet voor haar de gevangenis in. Niet deze keer. Dit is geen parkeerboete, mam. Dit is geen uitgelekte foto. Dit is doodslag.’
Evelyn reikte in de auto en greep met haar verzorgde hand naar Mia’s gezicht. Haar nagels drongen in Mia’s wangen en dwongen haar in ogen te kijken die verstoken waren van moederlijke warmte. Het waren de ogen van een CEO die naar een overbodig bedrijfsonderdeel keek.
‘Luister eens, jij ondankbaar meisje,’ siste Evelyn, haar adem rook naar pepermuntjes en koffie. ‘Chloe is een bedrijf. Ze heeft vijftig mensen in dienst. Ze heeft investeerders. Zij is de goudmijn. Als zij ten onder gaat, gaat het hele bedrijf ten onder. Dan is het geld weg. Dan lijden we allemaal honger.’
‘En wat ben ik dan?’ vroeg Mia, terwijl de tranen over haar wangen stroomden en heet werden in de koude regen die naar binnen waaide. ‘Ben ik voor jou gewoon afval?’
‘Jij?’ spotte Evelyn. ‘Je bent een schoolverlater die voor het minimumloon in een boekhandel werkt. Je hebt geen bezittingen. Je hebt geen reputatie. Je hebt sowieso geen toekomst! Zeg dat je achter het stuur zat! We kunnen een advocaat voor je regelen. We kunnen het afzwakken tot een ongeluk. Eerste overtreding, verwarrende wegomstandigheden… dan krijg je een voorwaardelijke straf. Misschien een jaar in een gevangenis met minimale beveiliging.’
‘Een jaar?’ stamelde Mia. ‘Wil je dat ik naar de gevangenis ga? Wil je dat ik een strafblad krijg?’
‘Als Chloe de schuld krijgt, is dit gezin geruïneerd,’ zei Evelyn, terwijl ze Mia zo stevig vastgreep dat ze ineenkromp. ‘Jij eet het eten dat ik koop, jij woont in het appartement dat ik betaal. Betaal nu je huur, Mia. Red je zus.’
Mia beet zo hard op haar lip dat ze een koperachtige smaak proefde. De pijn maakte haar weerloos. Ze keek naar Chloe, die ineengedoken op de passagiersstoel zat.
Chloe was gestopt met huilen. Toen ze zag dat haar moeder de touwtjes in handen nam en een uitweg zag, had ze zich meteen herpakt. Ze veegde haar ogen af en controleerde haar make-up in het spiegeltje van het vizier om er zeker van te zijn dat haar mascara niet te erg was uitgelopen. Toen ze naar Mia keek, was de angst verdwenen, vervangen door de vertrouwde arrogantie van het Gouden Kind.
‘Doe het, Mia,’ zei Chloe, terwijl ze de Porsche-sleutels naar Mia’s borst gooide. De metalen sleutels raakten haar sleutelbeen met een pijnlijke klap. ‘Mama heeft gelijk. Niemand zal je steunen. Je bent gewoon… achtergrondlawaai. Wees voor één keer in je leven nuttig.’
Mia ving de sleutels op. Ze voelden zwaar en koud aan. Ze keek naar het zilveren embleem van de Porsche. Ze keek naar de gedeukte motorkap, waar een mens was aangereden. Ze keek naar de twee monsters die haar bloed deelden.
Er brak iets in Mia. Of misschien viel er eindelijk iets op zijn plek. De band van loyaliteit, die jarenlang onder druk stond door verwaarlozing, manipulatie en misbruik, bezweek uiteindelijk onder het gewicht van hun egoïsme.
‘Oké,’ zei Mia zachtjes. Haar stem klonk angstaanjagend kalm. ‘Ik regel het wel.’
Evelyn slaakte een zucht van verlichting. « Braaf meisje. Ga achter het stuur zitten. Veeg je ogen af. Doe alsof je in paniek bent. Zeg dat je door de regen verblind bent. Houd je aan het script. »
Mia stapte uit de passagiersstoel en liep om de auto heen. De regen doorweekte haar meteen en plakte haar haar aan haar hoofd. Ze ging achter het stuur zitten en stelde de spiegels bij. Ze greep het stuur vast, waar Chloe’s handen net nog waren geweest. Het was nog warm.
De blauwe en rode lichten overspoelden het steegje en weerkaatsten tegen de natte bakstenen muren als een helse discostroboscoop. Een politieauto remde piepend af en blokkeerde de uitgang.
Agent Miller stapte naar buiten, met zijn hand aan zijn holster. Zijn partner, een jongere vrouwelijke agent genaamd Davis, stond naast hem met een zaklamp.
« Ga weg bij het voertuig! » riep Miller boven de regen uit. « Handen omhoog! »
Evelyn deed een stap achteruit en hief haar handen op in een gebaar van onschuldige overgave. Met een trillende vinger wees ze naar de auto. Naar Mia.
‘Zij was het!’ riep Evelyn, haar stem trillend van geoefende theatraliteit. ‘Mijn dochter, Mia! Ze raakte in paniek! Ik ben haar hierheen gevolgd! Ik zei dat ze moest stoppen, maar ze luisterde niet! Ze heeft de auto van haar zus gestolen!’
Chloe sprong snikkend uit de passagiersstoel en greep naar haar borst. « Ik probeerde haar tegen te houden! Ik smeekte haar om te stoppen! Oh mijn god, gaat het wel goed met die persoon? Zeg me alsjeblieft dat het goed met haar gaat! »
Agent Miller liep naar de bestuurderskant, waarbij hij Mia verblindde met zijn zaklamp.
« Mevrouw, stap alstublieft uit de auto. Langzaam. »
Mia opende de deur. Ze stapte de regen in. Ze huilde niet. Ze beefde niet. Ze stond daar met een kalmte die de agenten onrustig maakte.
‘Klopt dit?’ vroeg Miller, terwijl hij van de snikkende superster naar de stoïcijnse chauffeur keek. ‘Bestuurde u de auto tijdens de aanrijding?’
Mia greep in haar zak.
« Blijf staan! » blafte Miller, terwijl hij zijn wapen steviger vastgreep.
‘Ik pak even mijn telefoon,’ zei Mia kalm. ‘Ik wil je iets laten zien.’
