Hoofdstuk 4: De Roofdier in Parels
De Grand Ballroom van de Oakridge Country Club was een meesterwerk van vergulde misleiding. Het rook er overweldigend naar dure orchideeën, truffelrisotto van catering en de zelfgenoegzame arrogantie van de onaantastbare elite. Kristallen kroonluchters wierpen een warm, genadig licht over de zee van maatpakken en designeravondjurken.
Ik hoorde hier niet thuis. Ik had geen kaartje van duizend dollar gekocht. Maar ik bezat iets dat oneindig veel waardevoller was dan een uitnodiging: absolute, onwrikbare macht.
Ik droeg een eenvoudige, getailleerde zwarte jurk en baande me een weg door de menigte lachende, champagne drinkende ouders. Ik scande de zaal met roofzuchtige focus totdat ik mijn doelwit had gevonden.
Victoria Sterling stond in de buurt van de ijssculptuur, gehuld in smaragdgroene zijde, met een perfecte, geoefende glimlach op haar gezicht, terwijl ze drie leden van de raad van bestuur van de school vermaakte. Ze zag eruit als een koningin die haar koninkrijk overzag.
Ik wachtte niet op een stilte in het gesprek. Ik liep rechtstreeks naar het midden van hun kring en verbrijzelde de onzichtbare barrière van hun exclusiviteit.
‘Victoria,’ zei ik, mijn stem sneed als een gekarteld mes door het beleefde omgevingsgeluid heen.
Ze hield midden in een slokje op, haar perfect gemanicuurde wenkbrauwen trokken zich lichtjes op in een aristocratische irritatie. Ze bekeek me van top tot teen, maar kon mijn gezicht duidelijk niet plaatsen tussen haar rijke kennissen. ‘Pardon, kennen we elkaar?’
‘Mijn naam is Evelyn Hart,’ zei ik, luid genoeg zodat de bestuursleden het konden horen. ‘Ik ben de moeder van Sophie Hart. En ik denk dat we het over uw dochter, Chloe, moeten hebben.’
Victoria’s onberispelijke glimlach verdween een fractie van een seconde voordat haar Kevlar-pantser weer op zijn plaats schoot. Ze liet een zacht, neerbuigend lachje horen en keek de bestuursleden aan alsof ze een grapje met hen deelde over de hysterische lagere klassen.
‘Ah, mevrouw Hart,’ sprak Victoria zachtjes. ‘Eleanor Jenkins vertelde dat u vanmorgen… van streek was. Kinderen kunnen op die leeftijd zo vreselijk dramatisch zijn, hè? Een beetje stoeien op het schoolplein, een gescheurd shirt. Ik verzeker u, Chloe is een zachtaardig meisje. Uw dochter is waarschijnlijk gewoon iets te kwetsbaar voor de strenge eisen van een schoolomgeving.’
De pure, adembenemende manipulatie deed het bloed door mijn oren razen.
