Iemand mailde over ingeleverd huiswerk.
‘Hij zei dat hij het vergeten was, Claire. Maar dat is niet typisch voor hem.’
Een ander belde tijdens haar lunchpauze, waarschijnlijk pratend tussen de happen van een broodje door.
“Hij lijkt afwezig. Alsof hij er wel is, maar er eigenlijk niet echt bij is… Gaat alles wel goed thuis?”
En dan was er nog de ergste: zijn wiskundeleraar.
“We hebben hem betrapt op spieken tijdens een quiz. Dat is niet typisch gedrag. Ik wilde je dat even laten weten… hij leek de weg kwijt.”
Dat woord bleef als een blok aan me kleven.
Kwijt.
Niet opstandig. Niet lastig. Gewoon… verdwaald.
Het voelde als een koude klap in mijn gezicht. Want dat was niet mijn Mason. Mijn zoon was altijd zo attent en zorgvuldig geweest. Het soort kind dat zijn werk dubbel controleerde en bloosde als hij geen A haalde.
Ik heb hem die avond nog gebeld. Geen antwoord. Ik heb een voicemail achtergelaten.
Uren verstreken. Niets.
