Het leeft voort in die foto’s. In de ring die ik nog steeds draag op mijn moeilijkste dagen. En in het stille besef dat de persoon die het meest van me hield na het overlijden van mijn moeder, nooit behoefte heeft gehad aan erkenning, dankbaarheid of zelfs een plek om te wonen.
Ik droom er nog steeds van haar ooit te vinden.
Om haar gewoon even te knuffelen.
Om haar te laten weten dat ze ertoe deed.
