Na een lange stilte fluisterde ik: « Goed. Ik kom. »

‘Goed,’ zei meneer Whitman zachtjes. ‘U zult misschien verrast zijn door wat Helen heeft achtergelaten.’

De week daarop klemde ik het stuur zo stevig vast dat mijn knokkels pijn deden. Het verkeer flitste voorbij, maar mijn gedachten waren nergens in het hier en nu. Ze zweefden tussen angst en ongeloof. Waarom had Helens advocaat nou juist mij gebeld?

Het advocatenkantoor doemde voor me op – een oud bakstenen gebouw met hoge ramen en glimmende, tot in de puntjes gepolijste messing deurklinken. Ik parkeerde en bleef even stilzitten, luisterend naar het tikken van de motor terwijl die afkoelde. Mijn spiegelbeeld in de achteruitkijkspiegel zag er bleek en onrustig uit.

‘Je kunt dit,’ mompelde ik, hoewel ik er niet van overtuigd was.

Bij binnenkomst werd ik verwelkomd door de geur van gepolijst hout en een vleugje eau de cologne. De receptioniste, die beleefd maar afstandelijk glimlachte, leidde me door een met tapijt beklede gang naar een vergaderzaal.

En daar waren ze.

Lisa merkte me als eerste op. Haar armen waren over elkaar geslagen, haar gezichtsuitdrukking was messcherp. Emily keek nauwelijks op, haar duimen vlogen over het scherm van haar telefoon en ze kauwde ritmisch op haar kauwgom.

Jonathan mompelde iets binnensmonds, zijn toon doorspekt met minachting. Ik ving flarden op van: « ongelooflijk » en « zij ».

De lucht voelde zwaar en verstikkend aan.

Ik nam plaats aan het uiteinde van de mahoniehouten tafel, op afstand. Geen begroeting. Geen hoffelijkheid. Geen nieuwsgierigheid. Ik was nog steeds de buitenstaander – het stukje dat er nooit helemaal bij hoorde.

Even later ging de deur weer open. Meneer Whitman kwam binnen, een leren map onder zijn arm, zijn bril reflecteerde het tl-licht. Hij schraapte zijn keel.

« Hartelijk dank voor uw komst. We zijn hier vandaag bijeen om het testament van Helen voor te lezen. »