Mijn verjaardagsavond had simpel moeten zijn. Mijn moeder had thuis een diner klaargemaakt en ik had alleen mijn vader uitgenodigd. Alleen hem. Niemand anders. Ik wilde de geborgenheid van mijn ‘bloedverwanten’, de mensen die er altijd voor me waren geweest. Dus toen Sarah – mijn stiefmoeder – binnenkwam met een zelfgebakken taart, kromp mijn maag samen. Zij hoorde hier niet te zijn.
Haar glimlach was zacht, bijna verontschuldigend, maar het kon me niet schelen. Ik bleef in de deuropening staan en blokkeerde haar de weg. ‘Hier is geen plaats voor jou,’ zei ik, scherper dan ik bedoelde. ‘Alleen bloedverwanten.’
Even flitste er iets in haar ogen – misschien gekwetst – maar ze protesteerde niet. Ze stemde gewoon in, zette de taart op tafel en draaide zich om om te vertrekken. ‘Snijd de taart in ieder geval aan,’ zei ze zachtjes, voordat ze in de nacht verdween.
Ik dacht dat het gewoon weer een poging was om aandacht te trekken. Weer een manier om zich te mengen in zaken waar ze niets mee te maken had.
