Hoofdstuk twee: Bewijs in het licht
Die nacht maakte Ethan de brandwonden op Lena’s hoofdhuid schoon. Ze huilde niet. Ze stelde maar één vraag.
“Ben ik slecht?”
‘Nee,’ zei Ethan, terwijl hij stikte. ‘Ik was blind.’
‘s Ochtends schreeuwden de krantenkoppen:
MILJARDAIR SLAAT DOOR – VERLAAT TOEGEWIJDE VROUW EN GEHANDICAPT KIND
Vivian had snel gehandeld.
Ethans assistente, Marissa Cole , legde de waarheid bloot.
‘Je hebt getuigen nodig,’ zei ze. ‘En je zult niet blij zijn met wat ze weten.’
Getuige één: De oom
Daniel Reyes , de oom van Lena, was al meer dan een jaar niet op bezoek geweest.
‘Ze heeft me geblokkeerd,’ zei hij bitter. ‘Ze heeft de politie gebeld. Maar daarvoor zag ik al blauwe plekken. Vingervormig.’
Hij overhandigde Ethan foto’s. Bewijs.
Getuige twee: De leraar
Lena’s tekenlerares, mevrouw Rowan , spreidde tekeningen uit over een tafel.
Een huis met tralies.
Een rood monster.
Een vader ver weg.
‘Ze kon het niet zeggen,’ fluisterde de lerares. ‘Dus tekende ze het.’
Getuige drie: De buurman
De oude heer Callahan overhandigde een USB-stick.
‘Ik vertrouw het geheugen niet,’ zei hij. ‘Ik vertrouw camera’s.’
De beelden lieten zien hoe Vivian de rolstoel van een stenen trap duwde en wegliep. Lena bleef huilend op de grond achter.
Ethan staarde trillend naar het scherm.
De oorlog was begonnen.
Hoofdstuk drie: De waarheid in de rechtszaal
De hoorzitting over de voogdij was een chaos.
Vivian arriveerde in bescheiden kleding, klaar om in tranen uit te barsten. De camera’s waren dol op haar.
Haar advocaat schetste Ethan als afwezig en labiel.
Vivian nam plaats in de getuigenbank. « Ze doet zichzelf pijn om aandacht te krijgen, » snikte ze.
Vervolgens riep Ethans advocaat de getuigen op.
Daniel.
Mevrouw Rowan.
Meneer Callahan.
De video werd afgespeeld.
