Hoofdstuk 6: De sleutels tot het koninkrijk
Ik ben met mijn eigen auto naar het landgoed gereden.
De regen was gestopt, waardoor de wereld schoon en glanzend was achterbleef.
Toen ik de lange oprit opreed, zag ik mijn stiefbroers. Ze stonden op het gazon, omringd door een chaotische stapel kleren en elektronica. Een politieauto stond vlakbij geparkeerd, zodat ze niet opnieuw naar binnen konden komen.
Chad zag mijn auto. Hij rende ernaartoe en bonkte op het raam.
“Julian! Broer! Help ons! Mama zegt dat jij dit gedaan hebt! Je kunt ons hier niet achterlaten!”
Ik keek door het glas naar hem. Ik herinnerde me hoe hij lachte bij het raam, terwijl ik in de regen stond.
Ik draaide het raam niet open. Ik stopte niet. Ik reed langs hem heen, door de open poort, tot aan de voordeur.
Ik ging naar buiten. Het huis was stil.
Ik liep de trap op. De zware eiken deur was nog steeds hetzelfde.
Ik greep in mijn zak. Ik gebruikte niet het elektronische toetsenbord. Ik gebruikte de kleine, zilveren sleutel die mijn vader me had gegeven.
Het paste perfect.
Ik draaide eraan. Het slot klikte.
Ik duwde de deur open.
De hal was leeg. De meubels waren verdwenen – Victoria had de meeste mooie stukken jaren geleden verkocht. Het huis rook naar haar parfum en verwaarlozing. Stofdeeltjes dwarrelden in de zonnestralen van de middag.
Ik liep de woonkamer in.
De plek waar ik op achttienjarige leeftijd had staan huilen, was nu slechts een stukje houten vloer.
Ik liep naar de open haard. De schoorsteenmantel was leeg, op een stoffige afdruk na waar ooit een klok had gestaan.
Ik greep in mijn jas en haalde er een ingelijste foto uit. Het was een foto van mij en mijn vader, vissen op het meer toen ik tien was.
Ik heb het op de schoorsteenmantel geplaatst.
