Hoofdstuk 4: De entree van de CEO
Maandagochtend. Het hoofdkantoor van Sterling Interiors bruiste van de nerveuze spanning, zoals een bijenkorf die weet dat er een beer aankomt.
De geruchtenmolen draaide op volle toeren. Er kwam een nieuwe eigenaar. Er werden ontslagen verwacht.
Ik liep de lobby binnen, geflankeerd door drie advocaten en twee bewakers. Vandaag droeg ik geen hoodie. Ik droeg een maatpak van Tom Ford, een Patek Philippe-horloge en schoenen die meer kosten dan de auto van Victoria.
Ik ben niet bij de receptie gestopt. Ik ben meteen naar de lift gelopen.
We bereikten de bovenste verdieping. De directiekamer.
Ik klopte niet aan. Ik duwde de dubbele deuren van het kantoor van de directeur open.
Victoria stond bij haar bureau en gaf een jonge stagiaire een standje omdat die stond te huilen om een omgevallen latte.
« Ga weg! » schreeuwde Victoria tegen het meisje. « Je bent nutteloos! Kom niet terug voordat je weet hoe je een kopje moet vasthouden! »
Ze richtte haar blik op me, haar ogen vernauwden zich. Ze herkende me niet. Tien jaar, negen kilo spieren en een baard hadden hun werk gedaan. Ze zag gewoon een indringer.
‘Wie denk je wel dat je bent?’ snauwde ze. ‘Je kunt hier niet zomaar binnenlopen! Ik zit in een vergadering!’
Ik gebaarde de stagiaire te vertrekken. Het meisje rende naar buiten, opgelucht dat ze weg kon.
Ik stond zwijgend toe te kijken hoe Victoria me in zich opnam. Ik liet de stilte voortduren tot het ongemakkelijk, en vervolgens verstikkend werd.
‘Het is lang geleden, Victoria,’ zei ik. Mijn stem zakte een octaaf, dieper en ruwer dan die van de jongen die ze zich herinnerde.
Ze kneep haar ogen samen en kantelde haar hoofd. « Ken ik u? »
‘Je kende een jongen,’ zei ik, terwijl ik in het licht van het raam stapte. ‘Je hebt hem in de regen gezet. Je hebt hem een vuilniszak gegeven om zijn leven te redden.’
Haar gezicht werd bleek. Haar ogen werden groot en ze bestudeerde mijn gelaatstrekken, op zoek naar de tiener die ze had laten zitten.
‘Julian?’ hijgde ze. De naam klonk als een vloek. ‘Maar… je bent straatarm. We hoorden dat je… verdwenen was.’
‘Dat was ik,’ zei ik. ‘Nu ben ik je werkgever.’
Ik legde de overnamepapieren op haar bureau. Ze landden met een doffe klap.
“Ik ben eigenaar van Sterling Interiors, Victoria. Ik ben eigenaar van dit gebouw. Ik ben eigenaar van jouw salaris. En ik ben eigenaar van jouw toekomst.”
Ze wankelde achteruit en botste tegen de boekenplank. « Dit… dit is onmogelijk. Je hebt geen geld. »
‘Ik heb al het geld,’ corrigeerde ik mezelf. ‘Het trustfonds van mijn vader is vorige week geactiveerd. In combinatie met mijn eigen beleggingsportefeuille… nou ja, laten we zeggen dat ik dit bedrijf tien keer zou kunnen kopen en het vervolgens voor de lol in de fik zou kunnen steken.’
Victoria probeerde zich te herpakken. Ze streek haar haar glad, een wanhopige, reflexmatige beweging. Een glimlach – trillerig en geforceerd – verscheen op haar gezicht.
‘Julian, lieverd!’ stamelde ze. ‘Ik… ik wist dat je het in je had! Die avond… het was harde liefde! Ik moest je ertoe aanzetten! Kijk eens naar jezelf nu! Ik heb je gemaakt tot wie je bent!’
Ik lachte. Het was een droog, humorloos geluid dat weerkaatste tegen de glazen wanden.
Ik liep om het bureau heen, drong haar persoonlijke ruimte binnen en dwong haar in de hoek.
‘Je hebt gelijk,’ fluisterde ik. ‘Jij hebt me geleerd dat barmhartigheid een zwakte is. Jij hebt me geleerd dat familie een leugen is. En je hebt me geleerd hoe ik het vuilnis buiten moet zetten.’
Ik pakte de telefoon van haar bureau.
‘Beveiliging naar het kantoor van de directeur,’ zei ik. ‘Breng een doos mee.’
