Destijds begreep ik de juridische details nauwelijks, maar één ding was duidelijk.

Het huis zou altijd van mij blijven.

Mijn telefoon trilde op mijn bureau, waardoor ik weer met beide benen op de grond stond.

Een bericht van Diana verscheen op het scherm. « Ik heb de lokale politie al laten weten dat je niet op het terrein mag komen. Maak jezelf niet belachelijk door te proberen in te breken. »

Ik staarde even naar de tekst voordat ik hem met een korte toelichting naar Evelyn doorstuurde.

Haar antwoord volgde vrijwel onmiddellijk. « Het is tijd om dit goed aan te pakken. »

Direct daarna volgde een ander bericht, van een ander nummer.

Madeline.

‘Mama zei dat je mijn feestje probeerde te verpesten,’ stond er. ‘Je hoorde sowieso nooit echt bij deze familie.’

Ik legde de telefoon neer en haalde diep adem.

Madeline was tien toen haar moeder met mijn vader trouwde. Aanvankelijk was ze verlegen en terughoudend, maar na verloop van tijd vormde Diana haar tot een evenbeeld van zichzelf. Elke prestatie van mij werd overschaduwd door iets waar Madeline aandacht voor nodig had.

Als ik een academische prijs won, verdiende Madeline ineens een feestje omdat ze een simpel project had afgerond. Als leraren me prezen, ging het gesprek al snel over haar aanstaande dansvoorstelling.

Na het overlijden van mijn moeder is die onbalans alleen maar erger geworden.

Mijn telefoon ging weer over.

Dit keer was het mijn vader. « Rebecca, » zei hij vermoeid toen ik antwoordde. « Maak de situatie alsjeblieft niet nog erger. »

Er bestond geen twijfel over wat Diana had gezegd of of het waar was. Hij vroeg me meteen om stil te blijven.

‘Diana probeert alleen maar de vrede in het gezin te bewaren,’ vervolgde hij. ‘Misschien was het wat overdreven om je de toegang tot het huis te ontzeggen, maar misschien helpt het als iedereen wat meer ruimte krijgt.’

Ik keek naar het trustdocument dat over mijn bureau verspreid lag.

‘Het strandhuis is van mij,’ zei ik kalm. ‘Mijn moeder heeft het in een trustfonds ondergebracht voordat ze overleed.’

Hij aarzelde. Ik hoorde het zachte geklingel van een glas op een tafel aan zijn kant.

‘Diana vertelde me dat je geen interesse meer had in het pand,’ zei hij langzaam. ‘Ze zei dat je nooit bent komen kijken en de verantwoordelijkheid niet wilde dragen.’

Ik haalde rustig adem.

‘Ik regel dit wel,’ zei ik tegen hem.

Toen heb ik het gesprek beëindigd.

Een uur later boekte ik een vlucht naar Logan Airport voor de volgende ochtend.

Een dichte mist trok over de kust van Massachusetts toen mijn auto de smalle weg naar het huis bereikte. Door de mist heen zag ik de vertrouwde contouren van het gebouw tegen de oceaan afsteken.

Maar er klopte iets niet.

De balustrade was vervangen door strakke, moderne panelen en op elke hoek van het dak hingen nu bewakingscamera’s. Een felrode luxe sedan stond op de oprit, waar mijn moeder vroeger een klein houten tuinhuisje had staan.

Nog voordat ik uit de auto was gestapt, vloog de voordeur open.

Diana stormde in dure sportkleding op me af, met Madeline vlak achter haar, die haar telefoon omhoog hield en aan het filmen was.