« Tot ziens, Karen. Vergeet niet om de vuilnisbak te controleren als je weggaat. Misschien vind je daar je waardigheid wel terug. »
De bewakers sleurden haar naar buiten. De zware eikenhouten deuren sloegen dicht en braken haar geschreeuw midden in een lettergreep af.
Hoofdstuk 6: De ware standaard
Een lange tijd was het stil in het kantoor. De lucht voelde lichter en schoner aan, alsof een ventilatiesysteem net een giftig gas had afgevoerd. Meneer Henderson haalde diep adem.
‘Ik zal ervoor zorgen dat hun namen op de regionale zwarte lijst worden geplaatst, mevrouw de president,’ zei hij rustig. ‘Zulk gedrag… we kunnen het ons niet permitteren dat het zich verspreidt naar onze partnerscholen.’
‘Dank je wel, Henderson,’ zuchtte ik, terwijl ik over mijn slapen wreef. ‘Het is jammer. De jongen is slim. Maar zonder begeleiding is intelligentie slechts een instrument voor wreedheid.’
Er werd zachtjes op de zijdeur van het kantoor geklopt – de privé-ingang die toegang gaf tot de familielounge.
‘Kom binnen,’ riep ik, mijn stem werd meteen zachter.
De deur kraakte open en Lily stapte naar binnen.
Mijn dochter was twaalf jaar oud. Ze droeg een dikke bril en een te groot vest. Ze hield een leerboek over astrofysica vast dat bijna net zo zwaar was als zijzelf. Ze liep met een stille gratie, voorzichtig over het tapijt.
Ze keek naar de lege stoelen waar Karen en Brayden hadden gezeten, en vervolgens naar mij.
‘Mam?’ vroeg ze. Haar stem was zacht en melodieus. ‘Is tante Karen weg?’
‘Ja, lieverd,’ zei ik, terwijl ik haar mijn hand toestak. Ze kwam naar me toe en ging naast mijn stoel staan. ‘Ze is weg.’
‘Ze was erg luidruchtig,’ merkte Lily op, terwijl ze haar bril rechtzette. ‘Ik kon haar door de muur heen horen. Ik probeerde me te concentreren op mijn differentiaalvergelijkingen, maar haar stemfrequentie was erg storend.’
Meneer Henderson glimlachte, een oprechte, warme glimlach die tot in zijn ogen reikte – het soort glimlach dat hij nooit liet zien aan mensen zoals Karen.
‘Mijn excuses, Lily,’ zei hij. ‘We moesten even wat statische ruis uit het systeem verwijderen.’
Lily knikte ernstig. « Geluidsoverlast is zeer schadelijk voor de cognitieve functies. »
Ik trok mijn dochter in een omarmende knuffel en kuste haar op haar hoofd. Karen had haar ‘traag’ genoemd omdat Lily niet in korte, pakkende zinnen sprak. Ze had haar ‘gebrekkig’ genoemd omdat Lily liever las dan roddelde, en liever wiskunde deed dan mode. Karen zag een stil kind en nam aan dat het dom was. Ze wist niet dat Lily al wiskundecursussen op universitair niveau volgde.
Maar zelfs als Lily geen genie was geweest – zelfs als ze gewoon een gemiddeld, vrolijk kind was geweest – zou ze nog steeds tienduizend Karens waard zijn. Omdat Lily aardig was.
‘Ben je klaar met het schoonmaken van de vloeren, mam?’ vroeg Lily met een ondeugende twinkeling in haar ogen. Ze had de belediging blijkbaar in de wachtkamer gehoord.
Ik lachte, een volle, rijke lach. « Ja, lieverd. Ik heb het vuilnis buiten gezet. De school is weer brandschoon. »
‘Goed zo,’ zei Lily. ‘Want ik heb een fout gevonden in de opgaven van hoofdstuk 4 voor de eindexamenleerlingen. Ik denk dat de natuurkundeleraar de vectorberekening verkeerd heeft gedaan.’
‘Ik zal het hem laten weten,’ beloofde ik.
Terwijl Lily in de hoek ging zitten om meneer Henderson haar vergelijkingen te laten zien, keek ik naar het bureau. Er lag nog één dossier dat ik moest nakijken.
Het was een aanvraag voor een volledige beurs.
