Volgende »»
Toch bleef er, ondanks de ogenschijnlijke rust, een ongemakkelijk gevoel hangen. Ik kon de vraag niet loslaten waarom mijn schoonvader er zo op gebrand was dat ik wegging. Het was niet zijn gewoonte om zo actief betrokken te zijn bij mijn welzijn. Ik probeerde de gedachte te verdringen en zei tegen mezelf dat ik het te veel analyseerde. Misschien had hij gewoon gemerkt hoe uitgeput ik was en wilde hij me helpen.
Toen ik thuiskwam, verwachtte ik een warm welkom van mijn man. In plaats daarvan stapte ik een huis binnen dat gevuld was met een onheilspellende stilte. Mijn man zag er nerveus uit en vermeed oogcontact, terwijl zijn vader vlakbij zat met een ongewoon strenge uitdrukking. De zwaarte in de kamer deed mijn hart zinken. Ik wist meteen dat er iets mis was.
