Mijn schoonouders probeerden mijn vader stiekem van mijn bruiloft te weren omdat hij vuilnisman is. Ze zeiden dat het was om « gezichtsverlies te voorkomen ». Ik stond te trillen van woede toen mijn vader kalm om de microfoon vroeg… en de zaal is nooit meer bekomen van wat hij zei.
Mijn naam is Anna, en de man die mij heeft opgevoed werkt voor de gemeente.
Mijn vader, Joe, werkt al zolang ik me kan herinneren als vuilnisman.
Straatreiniging. Vuilnisophaling. Hoe je het ook noemt, hij doet dit werk al sinds ik een klein meisje was.
Mijn vader, Joe, werkt als vuilnisman.
Mijn moeder overleed toen ik drie jaar oud was.
Aan kanker overleden. Snel en wreed. De ene dag was ze er nog, de volgende dag lag ze in het ziekenhuis, en toen was ze er niet meer. Zonder waarschuwing. Zonder ons de tijd te geven ons voor te bereiden.
Daarna bleven alleen mijn vader en ik over in een klein appartement met twee slaapkamers in het zuiden van de stad. Zo’n plek waar de radiator in de winter rammelde en de ramen in de zomer vastliepen. Maar de huur was stabiel en we redden het wel.
We hadden niet veel, maar we hadden altijd genoeg.
Mijn moeder overleed toen ik drie jaar oud was.
De verwarming werkte. De lampen werkten. Er was altijd eten; soms alleen pasta met boter, soms roerei als avondeten. Maar er was altijd wel iets.
Mijn vader vertrok elke ochtend om half vijf naar zijn werk. Ik hoorde de deur zachtjes dichtgaan en voelde het appartement trillen terwijl hij probeerde me niet wakker te maken. Tegen de tijd dat ik opstond om naar school te gaan, was hij al uren aan het werk.
Hij kwam thuis en rook naar metaal, uitlaatgassen, zweet en iets wat ik niet kon thuisbrengen, maar wat ik altijd herkende.
Mijn vader vertrok elke ochtend om 4:30 uur naar zijn werk.
Zijn handen waren eeltig. Zijn rug deed bijna elke nacht pijn. Sommige nachten sprak hij nauwelijks, omdat vermoeidheid alle zin om te praten had weggenomen.
Maar hij miste nooit een ouderavond. Hij vergat nooit mijn verjaardag. Hij gaf me nooit het gevoel dat ik te veeleisend, te moeilijk of niet de moeite waard was.
Toen ik klein was, dacht ik dat alle vaders dat deden. Later besefte ik hoe zeldzaam het eigenlijk was.
Hij heeft zich nooit verontschuldigd voor zijn werk. Hij schaamde zich er nooit voor.
Zijn handen waren eeltig.
Toen hem gevraagd werd wat hij deed, antwoordde hij simpelweg: « Ik werk voor de gemeente. Bij de afdeling afvalverwerking. »
« Het is eerlijk werk, » voegde hij eraan toe. « En het zorgt ervoor dat de stad kan functioneren. »
Tijdens mijn tweede jaar als specialist in opleiding ontmoette ik Ethan.
Hij was op bezoek bij een vriend in het ziekenhuis waar ik werkte, en we kwamen toevallig in dezelfde lift terecht. Hij glimlachte naar me. Ik glimlachte terug. We raakten aan de praat en zijn niet meer gestopt.
Hij straalde een zelfvertrouwen uit dat ik niet van hem gewend was.
« Het is een eerlijke baan. »
Hij was kalm en aandachtig. Het type persoon dat luisterde als je sprak en zich ook echt herinnerde wat je zei. Hij probeerde niet alles op te lossen of ongevraagd advies te geven. Hij luisterde gewoon.
Na drie maanden zaten we te dineren in een restaurant vlakbij mijn appartement toen hij me vragen stelde over mijn familie.
‘Het zijn alleen mijn vader en ik,’ antwoordde ik. ‘Mijn moeder is overleden toen ik klein was.’
« Het spijt me, » zei Ethan zachtjes tegen me.
« Het is geen groot probleem. Mijn vader heeft me alleen opgevoed. Hij werkt voor de gemeente, bij de afdeling afvalverwerking. »
Hij was kalm en aandachtig.
Ik observeerde Ethans gezicht aandachtig, wachtend op de reactie die ik eerder had gezien. De subtiele verandering, de beleefde knik die in werkelijkheid een zekere onrust verraadde.
Maar hij knikte slechts. « Het is een lastige baan. »
‘Ja, dat klopt,’ antwoordde ik verbaasd.
« Vindt hij het leuk? »
