En zo begon alles waar Daniel en zijn moeder hun trots op hadden gebouwd, in duigen te vallen.
De waarheid ontdekte ik de volgende ochtend.
Daniel stond plotseling voor mijn deur en zag eruit als iemand die ik nauwelijks herkende: bleek, paniekerig en trillend. Hij smeekte me om hem binnen te laten. Tegen mijn instinct in deed ik dat.
Hij vertelde me dat zijn bedrijf na mijn vertrek een intern onderzoek had afgerond. Daniel had maandenlang werk als het zijne gepresenteerd, werk dat ik had gedaan.
Ik ben financieel analist. In de loop der jaren had ik hem talloze keren geholpen met rapporten, prognoses en presentaties. Ik vertrouwde hem. Ik had nooit gedacht dat hij mijn werk onder zijn eigen naam zou indienen. Wat Daniel niet wist, was dat de compliance-afdeling van zijn bedrijf weken eerder contact met me had opgenomen. Iemand had discrepanties opgemerkt tussen zijn eerdere prestaties en zijn plotselinge opmars. Ik heb niet gelogen. Ik heb ze alles gestuurd: concepten, e-mails, tijdstempels. Bewijs.
Dat is wat « Het is voorbij » betekende.
Daniel werd onmiddellijk ontslagen. Geen ontslagvergoeding. Geen aanbevelingen. En Margaret maakte de situatie er niet beter op – ze had opgeschept tegen de partners van de directieleden, geruchten verspreid en medewerkers kleinerend behandeld. Het bedrijf wilde afstand nemen van de hele situatie.
Terwijl Daniel sprak, brak zijn stem.
‘Mijn moeder is helemaal overstuur,’ zei hij. ‘Ze zegt dat je ons kapot hebt gemaakt.’
UITSLUITEND TER ILLUSTRATIE
Ik keek hem kalm aan. « Nee, Daniel. Dat hebben jullie zelf gedaan. »
Margaret had me nutteloos genoemd, maar mijn werk had Daniel twee promoties opgeleverd. Ze spotte met mijn carrière, maar mijn vaardigheden ondersteunden hun levensstijl. En op het moment dat ik stopte met hen te beschermen, stortte alles in elkaar.
Daniel probeerde zich te verontschuldigen. Hij gaf de stress de schuld. De wijn. Zijn moeder. Hij zei dat de klap een vergissing was.
Ik luisterde. Daarna vertelde ik hem dat ik wilde scheiden.
Voor het eerst had hij niets meer over me. Geen baan. Geen status. Geen macht.
Toen hij wegging, voelde ik iets onbekends: opluchting.
