Toen ik voorstelde om het klein te houden tijdens het uitzoeken van de trouwjurk – alleen ik, mijn moeder en misschien Davids zus – werd Margarets glimlach nog breder.
‘Het is traditie,’ zei ze. ‘Bovendien zouden verschillende van mijn vrienden graag met ons meegaan. Ze kennen David al sinds hij een kind was. Hun mening telt.’
Wat ze eigenlijk bedoelde, was dat mijn mening minder belangrijk was.
Mijn moeder, Catherine, luisterde aandachtig toen ik het haar vertelde. Ze was altijd een kalme aanwezigheid in mijn leven geweest, het soort vrouw dat met chaos kon omgaan zonder er zelf deel van uit te maken. Ze had jarenlang lesgegeven op een kleuterschool voordat ze in de ondersteunende sector van het schooldistrict ging werken, en iedereen in de stad was dol op haar omdat ze mensen als mensen behandelde.
‘Wil je ze daar hebben?’ vroeg ze.
‘Nee,’ gaf ik toe. ‘Maar ik wil geen oorlog beginnen.’
Mijn moeder reikte over de tafel en kneep in mijn vingers. ‘Schatje, je kunt conflicten niet vermijden door jezelf kleiner te maken. Je stelt ze alleen maar uit.’
Ik knikte, maar mijn maag draaide zich nog steeds om.
Twee weken voor de afspraak bij de kapper belde mijn moeder me op met een zachte stem die er normaal gesproken op wees dat ze probeerde niet al te enthousiast te klinken.
« Het pakket waar we het over hadden, is aangekomen, » zei ze. « Het is nog mooier dan we hadden gehoopt. »
Ik hield even stil, mijn hart maakte een sprongetje. « Echt? »
‘Echt waar?’, zei ze. ‘En ik denk… ik denk dat het je op meer dan één manier zal helpen.’
Ik begreep toen nog niet helemaal wat ze bedoelde. Ik wist alleen dat ik voor het eerst in weken weer kon ademen.
Want ergens onder Margarets zorgvuldige druk, de maatschappelijke verwachtingen en de gefluisterde oordelen, geloofde ik nog steeds in iets eenvoudigs:
Een trouwjurk moet ervoor zorgen dat de bruid zich helemaal zichzelf voelt.
En ik was niet van plan om iemand – hoe begaafd ook – dat van me af te laten pakken.
