Ik hield mijn hand stevig op de tafel, zodat de factuur op zijn plaats bleef.

‘We kunnen het nu wel aan,’ zei ik. Mijn stem was niet hard, maar wel duidelijk genoeg zodat de gasten in de buurt het konden horen.

Een man met zilvergrijs haar boog zich iets naar voren. ‘Is er een probleem?’ vroeg hij.

Evelyns wangen spanden zich aan. « Nee. Nee, natuurlijk niet, » zei ze snel. Toen draaide ze zich weer naar me toe, met een geforceerde glimlach. « Claire, lieverd, je brengt me in verlegenheid. »

« Je hebt jezelf voor schut gezet door tegen je gasten te zeggen dat je ‘praktisch eigenaar’ bent van mijn restaurant en dat ik een bediende ben. »

Enkele mensen schoven wat heen en weer op hun stoel. Iemand schraapte zijn keel. Een vrouw in een rode jurk keek ons ​​aan alsof ze zich realiseerde dat de echte attractie niet de muziek was.

Evelyns ogen flitsten. ‘Het was een grapje,’ snauwde ze, waarna ze haar toon kalmeerde. ‘We zijn familie. Zulke dingen worden vaak verkeerd begrepen.’

‘Familie betekent niet gratis zijn,’ antwoordde ik.

Een van mijn obers liep met stijve schouders voorbij. Mijn personeel luisterde duidelijk mee, maar deed alsof ze niets hoorden.

Evelyn boog zich voorover en verlaagde haar stem. ‘Je zult hier spijt van krijgen. Ethan zal woedend zijn.’

‘Ik heb al met Ethan gesproken,’ loog ik. Dat had ik nog niet gedaan, maar ik wist dat als ik haar ook maar een beetje ruimte gaf, ze de situatie zou verdraaien.

Haar blik dwaalde naar de tafel. Ze richtte zich op en nam de zelfverzekerde houding aan die ze gebruikte wanneer ze de leiding nam.

‘Iedereen,’ zei ze opgewekt, ‘lijkt wat verwarring te bestaan ​​over de interne boekhouding. Mijn schoondochter is… erg gedreven.’

De man met het zilvergrijze haar glimlachte niet. « Gepassioneerd is niet het woord dat ik zou kiezen, » zei hij zachtjes, terwijl hij de factuur bestudeerde.

Een andere gast – Victoria Sloan, volgens de reserveringslijst – pakte de rekening en scande deze.

‘Achtveertigduizend?’ zei ze, terwijl ze haar wenkbrauwen optrok. ‘Dat klinkt niet als verwarring.’

Evelyn wilde het papier pakken, maar Victoria hield het weg.

‘Dit is absurd,’ siste Evelyn. ‘Claire overdrijft. Ze denkt dat ze een imperium runt omdat ze een klein visrestaurantje heeft.’

Ik reageerde niet. « Het is geen kleine plek. Het is mijn broodwinning. En je hebt hier eerder deze week al een onbetaald evenement georganiseerd. »

Die uitspraak kwam hard aan. Verschillende mensen wendden zich tot Evelyn.

‘Nog een evenement?’ vroeg iemand.

Evelyn aarzelde. « Het was… een familiediner. Niets formeels. »

Maya kwam naast me staan, kalm en professioneel. « Het was een privédiner, » zei ze. « Tweeëndertig gasten. Volledige service. Geen aanbetaling. Geen betaling. »