Clare zat op de rand van het bed. We waren al sinds onze studententijd vriendinnen. Ze was verpleegster – praktisch en onverstoorbaar – het type dat kalm bleef in noodsituaties.
“Vertel me alles.”
Dus dat heb ik gedaan.
De 11.000 dollar. Dianes waarschuwing. Ryan die me vraagt te zwijgen. Patricia’s verrassing.
Clare luisterde zonder te onderbreken.
Toen ik klaar was, zei ze: « En je gaat nog steeds naar dat feest? »
“Ik moet wel. Als ik oversla, ben ik de slechterik. Zij wint sowieso.”
“Dus, wat is het plan?”
Ik keek naar de stoffige roze jurk, naar het bankafschrift, naar mijn spiegelbeeld.
‘Geen plan,’ zei ik. ‘Ik ga gewoon opdagen, glimlachen en het zien te redden.’
Clare trok haar wenkbrauw op.
“Dat klinkt niet als jou.”
« Wat bedoel je? »
“Jij bent een analist, Ensley. Je gaat geen situaties in zonder data.”
Ik moest bijna glimlachen.
Ze kende me veel te goed.
Ik opende mijn tas en haalde het opgevouwen bankafschrift eruit, dat ik haar liet zien.
“Ik heb de gegevens. Ik weet alleen nog niet of ik ze ga gebruiken.”
Clare keek naar het papier en vervolgens naar mij.
‘Wat er vandaag ook gebeurt,’ zei ze, ‘ik sta achter je, en mijn telefoon is volledig opgeladen.’
“Waarom?”
‘Documentatie,’ haalde ze haar schouders op. ‘Je weet maar nooit.’
Ik omhelsde haar.
Even voelde ik me minder alleen.
« Bedankt. »
‘Je hoeft me nog niet te bedanken,’ zei ze met een brede grijns. ‘Laten we eerst naar de verrassing van je schoonmoeder gaan kijken.’
Ik had geen idee hoe gelijk ze had.
Het huis van Patricia zag eruit alsof het zo uit een woontijdschrift kwam. Gele en witte ballonnen vormden bogen. Slingers ving het middaglicht op.
Boven de open haard hing een spandoek met de tekst « Welkom baby Meyers », in gouden sierletters.
Vijftig gasten liepen rond met champagne en hapjes. Neven, nichten, tantes, vrienden van de familie – sommigen kende ik, de meesten niet.
Het was prachtig.
En geen enkel detail was door mij gecontroleerd.
Ryan kneep in mijn hand toen we naar binnen liepen.
“Zie je? Mama heeft zichzelf echt overtroffen.”
Ik knikte, glimlachte en zei niets.
De eerste persoon die mijn aandacht trok was Melissa. Ze stond bij de cadeautafel, met perfect blond haar, en droeg een gele jurk die precies bij de versieringen paste.
Toen ze me zag, glimlachte ze – langzaam en veelbetekenend.
Had Patricia hun outfits op elkaar afgestemd?
‘Ensley, daar ben je,’ zei Patricia terwijl ze met uitgestrekte armen op ons afkwam.
Ze droeg een crèmekleurige zijden jurk en parels om haar hals, het perfecte plaatje als gastvrouw.
Ze trok me in een stevige omhelzing.
« Onze prachtige aanstaande mama, » kondigde ze aan de aanwezigen aan.
Iedereen applaudisseerde.
Maar terwijl ze me vasthield, fluisterde ze: « Gelukkig draag je geen geel. Dat maakt het een stuk makkelijker. »
Voordat ik kon vragen wat ze bedoelde, liet ze me los en draaide zich om om een andere gast te begroeten.
Maakt de dingen gemakkelijker.
Ik trof Clare aan de andere kant van de kamer aan. Ze trok haar wenkbrauwen op, alsof ze een stille vraag stelde.
Ik schudde lichtjes mijn hoofd.
