Maar hij maakte het niet af. Hij heeft het nooit afgemaakt.
Ik hield mijn glimlach in bedwang. « Ik waardeer je advies, Patricia, maar ik ben tevreden met wie ik ben. »
Ze knipperde met haar ogen en lachte toen lichtjes, alsof ze het afwimpelde. « Natuurlijk, lieverd. »
Na het eten was ik mijn handen aan het wassen in de badkamer toen Diane binnenkwam. Ze sloot de deur achter zich.
‘Hé,’ zei ze.
Ik keek haar recht in de spiegel.
“Het spijt me voor haar. Ik weet dat ze moeilijk is geweest.”
“Het is prima.”
‘Nee, dat is het niet.’ Diane beet op haar lip. ‘Luister… er is iets wat ik je moet vertellen. Maar niet hier.’
Mijn borst trok samen. « Wat bedoel je? »
“Kunnen we elkaar morgen ontmoeten? Alleen wij tweeën?”
De urgentie in haar stem bezorgde me een knoop in mijn maag.
‘Oké,’ zei ik. ‘Morgen.’
Ze knikte eenmaal en vertrok toen.
Wat wist Ryans zus dat ik niet wist?
De volgende ochtend ontmoetten we elkaar in een koffiehuis, zo’n tent met tafels van gerecycled hout, een krijtbordmenu en het constante gesis van opgeschuimde melk. Diane was er al toen ik aankwam, ze roerde in een latte die ze nog niet had aangeraakt. Ze zag er nerveus uit. Dat gold voor ons beiden.
‘Bedankt voor je komst,’ zei ze toen ik ging zitten.
‘Je maakt me een beetje bang. Wat is er aan de hand?’
Diane haalde diep adem. « Ik werk bij First National. Dat weet je toch? Ik verwerk de transacties voor het filiaal. »
Ik knikte.
‘Vorige week was ik bezig met het controleren van rekeningen – routineklusjes.’ Ze pauzeerde even. ‘Toen stuitte ik op een opname van jullie gezamenlijke spaarrekening. Die van jou en Ryan.’
« Oké. »
“Elfduizend, Ensley.”
Het bedrag kwam als een koude douche. « Dat… dat klopt niet. »
‘Ryan heeft niets over een opname gezegd, omdat hij die niet heeft gedaan.’ Diane’s stem zakte. ‘De autorisatie kwam via een gekoppelde rekening. Iemand met secundaire toegang.’
Mijn keel werd droog. « Wie heeft er nog meer toegang tot ons spaargeld? »
Ze keek me aan, en ik wist het. « Ryan heeft haar jaren geleden toegevoegd, » zei Diane zachtjes. « Voordat jullie getrouwd waren. Voor noodgevallen, zei hij. »
Patricia heeft $11.000 van onze rekening gehaald. Ze heeft het niet officieel opgenomen, maar overgemaakt via de gekoppelde toegang.
Diane schoof een stuk papier over de tafel. ‘Hier is het afschrift. De datum komt overeen met haar nieuwe antiekcollectie waar ze zo over opschept.’
Ik staarde naar de cijfers – zwarte inkt op wit papier, onmiskenbaar.
‘Waarom vertel je me dit?’
Diane keek me recht in de ogen. ‘Omdat het fout is. En jij verdient het om dat te weten.’
Ik vouwde het papier zorgvuldig op en stopte het in mijn handtas.
Weet Ryan het?
“Dat denk ik niet.”
Elfduizend dollar verdwenen zonder dat een van ons er iets over heeft gezegd.
‘Wat ga je doen?’ vroeg Diane.
Ik gaf geen antwoord omdat ik het nog niet wist. Maar één ding wist ik wel. Ik zou niet doen alsof dit oké was.
Die avond wachtte ik tot Ryan thuiskwam. Hij zette zijn tas bij de deur neer, kuste me op mijn wang en liep naar de keuken alsof het een gewone dinsdag was.
‘Kunnen we even praten?’ vroeg ik.
Hij stopte. « Zeker. Alles in orde? »
