‘De hele familie is betrokken,’ vervolgde mijn moeder, met een opgewekte en trotse toon. ‘Iedereen was het ermee eens. We kunnen haar middelmatigheid niet eeuwig tolereren. Madison heeft voor iedereen gesprekspunten voorbereid en de sollicitatieformulieren liggen klaar.’
Het was niet zomaar een etentje. Het was een gechoreografeerde sloop. Een gecoördineerde aanval, bedoeld om me te breken zodat ze me als hun dankbare project weer konden opbouwen.
Ze hadden geen flauw benul dat ze op het punt stonden iemand te vernederen die drieduizend mensen in dienst had. Iemand wiens bedrijf contracten had met het Ministerie van Defensie. Iemand die, als ze zich kleinzerig voelde, de hele buurt contant kon kopen.
Ik glipte terug de woonkamer in, mijn hart bonkte in een langzaam, koud ritme tegen mijn ribben.
Ik ging niet weg. Nog niet.
Het diner was een ceremoniële aangelegenheid. Bij elke gang werd een toast uitgebracht op Madison. Elke lach werd getimed; elk gesprek draaide om haar alsof zij de zon was en wij slechts puin dat door haar zwaartekracht werd meegevoerd.
Ik zat aan het uiteinde van de tafel en prikte wat in mijn geroosterde groenten.
Toen de borden waren afgeruimd, stond mijn vader op en tikte met een mes tegen zijn wijnglas. Het scherpe getingel maakte de kamer stil.
« Voor het dessert, » kondigde hij aan, « hebben we nog een paar bijzondere presentaties. »
Madison straalde en veinsde verbazing.
Oom Harold pakte een zware cadeautas en haalde er een elegante notenhouten plaquette uit, gegraveerd met haar naam en titel. De familie barstte in applaus uit. Brandon maakte foto’s met zijn telefoon om de kroning vast te leggen.
Toen veranderde de toon van mijn moeder. Die werd zoeter, hoger – de stem die ze gebruikte als ze op het punt stond slecht nieuws te brengen.
« En nu, » zei Patricia, « hebben we ook iets voor Della. »
Het werd stil in de kamer. Tante Caroline kwam naar me toe met een plastic boodschappentas – zo’n tas die je bij een discountwinkel koopt. Ze hield hem omhoog met die geforceerde vrolijkheid die je vaak ziet bij inzamelingsacties voor het goede doel.
‘We weten dat je het moeilijk hebt gehad, lieverd,’ zei ze liefkozend. ‘Daarom hebben we een aantal dingen op een rijtje gezet die je misschien kunnen helpen om er weer bovenop te komen.’
Ik nam de tas aan. Hij was licht. Binnenin vond ik een stapel budgetwerkboeken, een handvol cadeaubonnen van $10 voor fastfoodrestaurants en een stapel papieren.
Ik heb ze eruit gehaald.
Het waren sollicitatieformulieren.
Voor startersfuncties.
‘Een baantje als receptioniste bij mijn makelaarskantoor,’ merkte nicht Jessica behulpzaam op. ‘Het loont weliswaar het minimumloon, maar de fooien van de makelaars kunnen rond Kerstmis aardig oplopen.’
‘En er is een vacature voor archiefmedewerker bij Harolds bedrijf,’ voegde mijn moeder eraan toe. ‘Het is in de kelder, dus je hoeft niet met klanten om te gaan, wat goed bij je past… karakter.’
Ik staarde naar de papieren. Ik hield een pen vast die meer kostte dan de gecombineerde jaarsalarissen van de banen die ze me aanboden.
‘Het belangrijkste is om die eerste stap te zetten,’ zei mijn moeder, terwijl ze zichzelf nog een glas wijn inschonk. ‘Je kunt niet zomaar doelloos door het leven drijven zonder plan.’
Madison boog voorover en nam haar typische « leidinggevende » houding aan.
‘Eigenlijk heb ik een voorstel,’ zei ze. Iedereen keek naar haar. ‘Mijn nieuwe functie geeft me de bevoegdheid om een persoonlijke assistent aan te nemen. Het salaris zal niet hoog zijn – misschien dertigduizend per jaar – maar het geeft je structuur. En een doel.’
De aanwezigen mompelden instemmend. Madison de gulle. Madison de redder.
Ik dwong mezelf om tranen in de ogen te krijgen. De acteerprestatie moest overtuigend zijn.
‘Dat is… ongelooflijk gul,’ fluisterde ik, terwijl ik naar beneden keek. ‘Ik weet niet wat ik moet zeggen.’
‘Zeg ja,’ drong oom Harold aan. ‘Madison biedt je de kans om dicht bij succes te zijn, in plaats van je te verschuilen in die boekwinkel.’
Vervolgens leunde Brandon achterover in zijn stoel en schraapte zijn keel.
‘Misschien kan ik je ook helpen,’ zei hij. Zijn ogen bleven op me rusten, zakten naar mijn borst en keken toen weer omhoog. Ik kreeg er kippenvel van. ‘Mijn advocatenkantoor organiseert netwerkevenementen. Ik kan je wel aan wat contacten voorstellen. Je zou wel… je garderobe moeten vernieuwen. Misschien wat privécoaching op het gebied van presentatie. Maar er zijn zeker mogelijkheden voor een vrouw die bereid is om helemaal onderaan te beginnen.’
Het ging niet om netwerken. Het was het soort aanbod dat roofzuchtige mannen doen wanneer ze de wanhoop ruiken.
Mijn familie merkte er niets van. Of het kon ze niet schelen. Ze waren te druk bezig zichzelf te feliciteren met het oplossen van « Het Della-probleem ».
Madison stond weer op, haar ogen fonkelden van triomf.
‘Nog één ding,’ kondigde ze aan. ‘Brandon en ik hebben een mededeling.’
Ze legde een verzorgde hand op haar buik.
“We zijn in verwachting. De baby wordt in augustus verwacht.”
De tafel explodeerde. Gekrijs, tranen, knuffels. Midden in de chaos draaide Madison zich naar me toe. Haar glimlach bereikte haar ogen niet.
‘Deze baby zal een erfenis nalaten,’ zei ze. ‘Aangezien je ervoor hebt gekozen om niet financieel bij te dragen aan het succes van het gezin, zou je misschien kunnen helpen met de kinderopvang. Nanny’s zijn zo onpersoonlijk. Je zou weer thuis kunnen gaan wonen. Help mee met de opvoeding van de baby. Dat zou je iets te doen geven.’
