4. De gesloten deuren
Dalton paradeerde bijna over het stenen terras. Hij bereikte de glazen schuifdeuren, zijn stralende, geforceerde glimlach perfect op zijn plaats voor de trouwfotograaf die achteruit voor hem uit liep.
Hij greep de zware metalen handgreep van de glazen deur vast en trok die opzij, in de verwachting een spectaculaire entree in zijn woonkamer te maken.
Het bewoog geen millimeter.
Daltons glimlach verdween even. Hij trok er harder aan, zijn biceps spande zich onder zijn smokingjasje. Het zware glas rammelde in het frame, maar het slot hield stand.
‘De cateraars moeten het per ongeluk van binnenuit op slot hebben gedaan,’ mompelde Dalton tegen Nicole, terwijl hij probeerde kalm te blijven toen de menigte van tweehonderd gasten zich achter hen op het terras verzamelde en verward begon te mompelen.
Dalton klopte hard op het dikke glas. « Hé! Doe open! » riep hij, zijn toon doorspekt met arrogante ergernis.
De schaduwen in de schemerige woonkamer bewogen zich.