Vance en zijn team naderden de glazen deuren van binnenuit. Ze konden het bruidspaar en de gasten zien juichen en foto’s maken op het gazon, op slechts vijftien meter afstand.
Vance schoof het zware slotmechanisme van de glazen deuren naar beneden, waardoor de nachtschoot vergrendeld werd. Vervolgens haalde hij een groot, gelamineerd wit document uit zijn aktentas. Hij gebruikte dikke verpakkingstape om het document op het glas te plakken, waarbij hij ervoor zorgde dat de vetgedrukte, zwarte tekst naar buiten, richting de tuin, gericht was.
Op het bord stond: EIGENDOM VAN APEX HOLDINGS CORP. VERBODEN TOEGANG. OVERTREDERS WORDEN VERVOLGD.
Vance deed een stap achteruit, sloeg zijn armen over elkaar en bleef in de schaduw van de woonkamer staan als een stille wachter.
Buiten schakelde het strijkkwartet over van romantische melodieën naar een vrolijk, feestelijk jazznummer. Mijn vader, met opgeheven hoofd van trots, nam de microfoon van de ambtenaar van de burgerlijke stand over.
‘Dames en heren!’ kondigde mijn vader aan, zijn stem galmde door de luidsprekers. ‘Laten we nog een keer een warm applaus geven voor het prachtige bruidspaar! Ga nu met Dalton en Nicole mee naar de grote zaal van het huis voor een spectaculair diner, champagne en dansen!’
De gasten juichten en stonden op van hun stoelen.
Dalton pakte Nicole bij de arm. Hij glimlachte, zwaaide naar zijn nieuwe schoonfamilie en leidde trots de stoet van tweehonderd rijke gasten naar de glazen schuifdeuren van zijn zelfgebouwde landhuis.
Ze vierden feest op een afgelegen eiland, zich er totaal niet van bewust dat de enige brug naar het vasteland net was opgetrokken en het fort op slot zat.
