« Houd de aanbetaling maar, jongens. Neem vanavond vrij. »
Een uur lang ontleedde Sarah Whitaker het evenement van het seizoen met de precisie van een chirurg die een lobotomie uitvoert. Ze schreeuwde niet. Ze verzette zich niet. Ze beriep zich simpelweg op de voorwaarden van haar eigen leven.
Om 12:30 uur was het Whitaker Gala op papier niets meer dan een lege zaal en een stille oprit.
Maar de Whitakers wisten dat niet.
Sarah keek op haar mobiele telefoon. Drie gemiste berichten van Jessica.
Jess: Hé zus! Mam zei dat je niet komt eten. Jammer! Kun je ervoor zorgen dat de fotograaf weet dat hij mijn beste kant moet vastleggen? En kun je me $500 overmaken voor een manicure en pedicure? Ik moet er perfect uitzien!
Sarah antwoordde niet. Ze zette haar telefoon uit. Niet op stil. Maar helemaal uit .
Ze verliet haar kantoor, riep een taxi en ging naar het Mandarin Oriental Hotel. Ze boekte een spasuite voor het weekend – een retraite zonder elektronica.
Terwijl ze een uur later op de massagetafel lag, op haar buik, genietend van de geur van eucalyptus en lavendel, stelde ze zich de scène in het huis van haar ouders voor. Ze zouden dolenthousiast zijn, kleren passen, haar wijn drinken en opscheppen tegen hun vrienden.
Ze vlogen hoog, zwevend op vleugels van was. En Sarah had net de zon laten opkomen.
Deel 3: Het lege feestmaal
Zaterdag, 17:30 uur.
Het landgoed van de Whitakers – een uitgestrekt koloniaal huis dat officieel eigendom was van Sarah, maar waar ze haar ouders liet wonen « om de schijn op te houden » – bruiste van de activiteit.
Linda Whitaker zat in de grote slaapkamer te worstelen met de rits van haar met pailletten versierde jurk. « Robert! Robert, stop met die whisky en kom me helpen! »
Robert Whitaker kwam binnenwandelen en trok zijn vlinderdas recht. « Rustig maar, Linda. Het wordt een triomf. Ik hoorde dat de senator zijn nieuwe vrouw meeneemt. »
‘Waar blijven de cateraars?’ vroeg Linda, terwijl ze fronsend naar het raam keek. ‘Ze hadden hier om twee uur moeten zijn om alles klaar te zetten. Ik heb nog geen enkel bord horen rinkelen.’
« Sarah heeft ze waarschijnlijk gezegd dat ze zich rustig moesten installeren, zodat ze ons dutje niet zouden storen, » wuifde Robert het weg. « Je weet hoe efficiënt ze is. Ze heeft ze vast laten parkeren bij de service-ingang aan de achterkant. »
‘Inderdaad,’ glimlachte Linda, terwijl ze zichzelf in de spiegel bewonderde. ‘Dat meisje. Ze is zo… nuttig. Een beetje gewoon, maar nuttig.’
Beneden stond Jessica selfies te maken in de hal. « Jongens! De verlichting is hier vreselijk! Waar is het professionele lichtteam dat Sarah beloofd had? »
De deurbel ging.
“Ah! De eerste gasten!” Robert klapte in zijn handen. “Het is showtime, iedereen!”
Robert gooide de zware eikenhouten dubbele deuren open. Daar stonden de Millers – de buren.
“Robert! Linda!” straalde meneer Miller. “Klaar voor het feest van het jaar!”
‘Kom binnen, kom binnen!’ Robert leidde hen de grote hal in.
Maar toen de Millers binnenstapten, verdween de glimlach van mevrouw Millers gezicht. Ze keek rond in de enorme woonkamer.
‘O,’ zei ze. ‘Zijn we… vroeg?’
De kamer was precies zoals altijd. Er stonden geen ronde tafels met witte tafelkleden. Er waren geen torenhoge bloemstukken als wolkenkrabbers. Er stond geen bar in de hoek met kristallen glazen. Er speelde geen strijkkwartet Vivaldi.
Er was alleen… de bank. En de tv. En de aanhoudende geur van de oude hond.
‘Wat is dit in hemelsnaam?’ Linda kwam de trap af, haar paillettenjurk weerkaatste in het licht van de gewone lamp in de gang. ‘Waar is iedereen?’
‘Het personeel?’ vroeg mevrouw Miller. ‘De oprit is leeg, Linda.’
Linda’s gezicht werd bleek. « Jessica, kijk even in de keuken. »
