Brianna keek op. Haar ogen waren rood omrand. ‘Ik heb de bankberichten gezien, Nat. Ik heb de e-mails gezien. Het spijt me. Het spijt me zo dat ik geen vragen heb gesteld.’
‘Het is oké,’ zei ik. En vreemd genoeg was het dat ook. ‘Waar ga je heen?’
‘De bank van mijn vriendin,’ haalde ze haar schouders op. ‘Ik heb een baan. Een echte. In de detailhandel. Het is waardeloos.’ Ze lachte zwakjes. ‘Maar het geld is tenminste van mij.’
Ik reikte over de tafel en kneep in haar hand. « Welkom in de echte wereld, Bri. »
Uiteindelijk is mijn wraakfantasie niet uitgekomen. Er was geen moment waarop ik op een podium stond en iedereen voor me applaudisseerde.
Ik heb iets dat nog veel rommeliger is.
Ik verhuisde naar een studioappartement boven een bakkerij. Het rook er naar gist en uitlaatgassen. De meubels waren tweedehands, afkomstig uit kringloopwinkels. De deur had drie sloten, en ik gebruikte ze alle drie.
Het was niet bepaald glamoureus. Mijn spaargeld was verdwenen, verdampt in de ijdelheid van mijn ouders. Ik begon helemaal opnieuw. Sterker nog, ik begon met een negatief saldo.
Maar op een dinsdagavond, op weg naar huis van mijn werk, liep ik langs een autodealer.
