En hier is de eindstand:
- Mijn ouders: Ze worden door de universiteit strafrechtelijk vervolgd voor een schadevergoeding van meer dan $300.000. Daarnaast lopen ze een enorme civiele rechtszaak tegen het trustfonds van mijn grootmoeder wegens fraude en verduistering van mijn erfenis, die (inclusief rente en boetes) een bedrag van vele miljoenen dollars bedraagt. Hun reputatie is verwoest. Mijn vader is uit het advocatenregister geschrapt.
- Kevin: Zijn academische fraude bij het GNI werd aan het licht gebracht, waardoor hij op een zwarte lijst is geplaatst bij elke gerenommeerde instelling. Hij is een van de gedaagden in de rechtszaak over het trustfonds. De laatste keer dat ik iets van hem hoorde, werkte hij als barhulp.
- Ik: Ik heb de functie bij het Global Neuroscience Institute aangenomen. Mijn onderzoek loopt uitstekend. Mijn team is fantastisch. Dankzij mijn teruggevonden erfenis heb ik al mijn studieschulden afbetaald en een prachtig appartement met uitzicht op het Meer van Genève kunnen kopen.
Vorige week kreeg ik een laatste, wanhopig berichtje van mijn moeder: Je hebt dit gezin kapotgemaakt. We hebben niets meer.
Ik typte één antwoord terug: Nee, mam. Je had een gezin. Je besloot gewoon dat Kevin meer waard was dan ik. Je hebt een slechte investering gedaan.
Ik heb hun nummers geblokkeerd.
Die nacht, terwijl ik toekeek hoe mijn moeder mijn lab verwoestte, dacht ik dat mijn leven voorbij was. Ze dachten dat ze me een lesje leerden over familieverplichtingen. In plaats daarvan leerden ze me iets veel waardevollers: soms is wat op vernietiging lijkt, eigenlijk gewoon de weg vrijmaken voor iets beters om te groeien. En ik ben eindelijk vrij om precies dat te doen.
