LAATSTE UPDATE: Drie maanden later
Het persbericht maakte niet zomaar indruk; het veroorzaakte een ware tsunami. Mijn inbox stroomde vol. Maar één e-mail sprong eruit, die van Dr. Elena Martinez, hoofd van het Global Neuroscience Institute.
Dr. Mitchell, stond er te lezen, uw onderzoek interesseert me, maar uw integriteit interesseert me nog meer. Ik heb drie jaar geleden een soortgelijke ervaring gehad met uw broer Kevin, toen hij probeerde de eer op te eisen voor het werk van een van onze jonge onderzoekers (we hebben dit geregistreerd als academische fraude). Laten we hierover praten.
Ik leunde achterover en de puzzelstukjes vielen op hun plaats. Kevins laatste « mislukte » poging om een masteropleiding te volgen… hij was niet zomaar gestopt. Hij was eruit gegooid vanwege plagiaat.
Voordat ik kon reageren, ging mijn telefoon. Het was mijn grootmoeder, de moeder van mijn vader, en het enige familielid dat mijn academische ambities ooit had gesteund.
‘Ik heb het nieuws gezien,’ zei ze, haar stem schor. ‘Je moeder heeft iedereen gebeld en de slachtofferrol gespeeld. Maar ik heb de beelden van de bewakingscamera’s gezien. Sarah, het is tijd dat je iets weet over je erfenis.’
Mijn hart stond stil.
‘Je grootvader heeft niet alles aan je vader nagelaten,’ vervolgde ze. ‘Hij heeft een apart, aanzienlijk fonds opgericht voor de opleiding van zijn kleinkinderen. Je vader had je moeten vertellen wanneer je aan je studie zou beginnen. Maar… dat heeft hij niet gedaan. Hij heeft Kevins helft gebruikt voor zijn mislukte zakelijke ondernemingen en jouw helft voor je verborgen gehouden .’
Al die studieschulden die ik had afgesloten. Al die extra baantjes die ik had gehad. Er was al die tijd geld geweest voor mijn opleiding. Mijn vader had niet alleen mijn studiefonds opgemaakt ; hij had mijn erfenis actief verborgen gehouden en fraude gepleegd.
‘Ik heb contact opgenomen met de advocaten van de stichting,’ zei Gran met een harde stem. ‘Ze zullen contact met je opnemen. Het gaat niet alleen om het geld, Sarah. Het gaat om de fraude.’
Nadat ik had opgehangen, antwoordde ik Dr. Martinez. Binnen een uur hadden we een videogesprek. Ze bood me een functie aan als teamleider in hun ultramoderne faciliteit in Zwitserland. Toen ik de universiteit noemde, glimlachte ze. « Dr. Harrison heeft ons je dossier al gestuurd. Hij zei: ‘Ze is lang genoeg tegengehouden. Het is tijd dat ze haar vleugels uitslaat.’ We zouden vereerd zijn je te mogen verwelkomen. »
