DE JONGEN ACHTERIN
Ik dacht dat ik klaar was.
Toen ging er een hand omhoog aan de achterkant.
Van jongs af aan tot de grote meerderheid valt er altijd wel iets voor te zeggen. Zijn waarheid was te vaak gewassen.
‘Ja?’ vroeg ik.
‘Dan kun je je dieselmotor repareren’, als hij klaar is, is hij er nog niet. ‘Sommige kinderen zeggen dat hij gewoon een redacteur is.’
De woorden opvallend en zijn keelsteken.
‘Hoe heet je?’ vroeg ik.
“Ethan.”
Ik weet dat je er een gangpad op hebt zitten, maar dat hoeft niet.
“Ethan, je moet naar een ander land. De supermarkt is daar voor je. De ambulance is er en er is nog een andere plek. De winkel wacht op ons, die is onderweg.”
Het werd stil in de kamer.
‘Het vet aan de handen van je vader,’ zei ik zachtjes, ‘bewijst dat hij echte problemen oplost. Shaam ik nooit voor eerlijk werk. Geen seconde.’
Hij keek eindelijk op.
Zijn ogen straalden.
