Mijn oom heeft me opgevoed nadat mijn ouders waren overleden – totdat zijn dood de waarheid aan het licht bracht die hij jarenlang verborgen had gehouden.

Ik verstijfde.

Ray hurkte naast me neer. « Haar benen luisteren niet naar haar hersenen. Maar ze kan je wel verslaan met kaarten. »

Het meisje grijnsde. « Nee, dat kan ze niet. »

Dat was Zoe. Mijn eerste echte vriendin.

Het zag er vreselijk uit.

Ray deed dat vaak. Hij plaatste zichzelf voor ongemakkelijke situaties en maakte die minder scherp. Toen ik tien was, vond ik een stoel in de garage met garen aan de rugleuning geplakt, half gevlochten.

‘Wat is dit?’ vroeg ik.

“Niets. Raak het niet aan.”

Die nacht zat Ray achter me op mijn bed, met trillende handen.

‘Blijf stil,’ mompelde hij, terwijl hij mijn haar probeerde te vlechten.

Het zag er vreselijk uit. Ik dacht dat mijn hart zou ontploffen.

“Die meisjes praten erg snel.”

Toen hij in de puberteit kwam, kwam hij met een plastic zak en een rood gezicht mijn kamer binnen.

‘Ik heb… spullen gekocht,’ zei hij, terwijl hij naar het plafond staarde. ‘Voor als er iets gebeurt.’

Maandverband, deodorant, goedkope mascara.

‘Je hebt YouTube gekeken,’ zei ik.

Hij trok een grimas. « Die meiden praten erg snel. »

« Hoor je me? Je bent niet minderwaardig. »

We hadden niet veel geld, maar ik voelde me nooit een last. Hij waste mijn haar in de gootsteen in de keuken, met één hand onder mijn nek en de andere hand om water te gieten.

‘Het is oké,’ mompelde hij. ‘Ik heb je.’

Als ik huilde omdat ik nooit zou dansen of gewoon in een menigte zou staan, zat hij met strakke kaken op mijn bed.

“Je bent niet minderwaardig. Hoor je me? Je bent niet minderwaardig.”

Tegen de tijd dat ik een tiener was, was het me duidelijk dat er geen wonder zou gebeuren.

Ray maakte van die kamer een wereld.

Ik kon met steun zitten. Een paar uur in mijn stoel zitten. Het grootste deel van mijn leven speelde zich af op mijn kamer…