Mijn handen trilden toen ik een notitieboekje pakte en de nummers in volgorde begon op te schrijven, van mijn zevende tot mijn twintigste verjaardag. Langzaam begon er een patroon te ontstaan. Ik kon mijn ogen niet geloven.
‘Het is… een bankrekeningnummer?’ fluisterde ik, mijn hart bonzend in mijn keel.
Sheldon grijnsde. « Nu snap je het. »
De volgende ochtend stond ik voor de bank van mijn oma, met het papiertje met het rekeningnummer in mijn hand. Mijn handpalmen waren klam en mijn maag draaide zich om van de zenuwen.
Ik stapte naar de kassière, een vriendelijke vrouw die hartelijk glimlachte. « Hoe kan ik u vandaag van dienst zijn? »
Ik haalde diep adem. « Ik… ik denk dat ik hier een account heb. Het is aangemaakt door mijn oma. »
De kassière bekeek het papier dat ik haar gaf.
De kassière keek naar het papier dat ik haar gaf, waarna haar ogen iets groter werden. « Een momentje alstublieft. »
Na een paar minuten kwam een bankadviseur naar buiten om me te begroeten. Hij stelde zich voor en gebaarde me hem naar zijn kantoor te volgen.
‘Juffrouw Clementine,’ begon hij, terwijl hij tegenover me ging zitten, ‘het schijnt dat uw grootmoeder een heel speciale rekening voor u heeft geopend toen u geboren werd.’
Ik slikte moeilijk. « Hoeveel zit erin? »
Hij drukte een paar toetsen in op zijn computer en draaide vervolgens het scherm naar me toe. Ik stond perplex.
« Meer dan 120.000 dollar, » zei hij kalm.
Ik staarde naar het nummer op het scherm, volkomen verbijsterd. « Dit… dit is van mij? »
‘Ja,’ antwoordde de adviseur glimlachend. ‘Uw grootmoeder heeft jaarlijks stortingen voor u gedaan, en dat bedrag is in de loop der jaren opgebouwd. Maar dat is niet alles.’
Hij gaf me een kleine sleutel. « Er is ook een kluisje op uw naam. Wilt u die zien? »
