Hij liep naar de plank en pakte een van de schaapjes op. ‘Heb je er wel eens onder gekeken?’
‘Wat bedoel je?’ vroeg ik, mijn stem nog steeds trillend.
Sheldon draaide het schaap om en liet me de onderkant zien. Daar stond, in minuscule letters, een boodschap.
Ik kneep mijn ogen samen. « Ik hou van je, » stond er. Maar daaronder stond een klein getal.
‘Wacht, wat is dat?’ vroeg ik verward.
‘Het was er al die tijd al, Clem,’ antwoordde Sheldon met een grijns. ‘Elk van deze schapen heeft een boodschap. En een nummer.’
Ik staarde hem verbijsterd aan. « Je bedoelt… dat het niet zomaar willekeurige cadeautjes zijn? »
‘Helemaal niet willekeurig,’ zei hij, terwijl hij naar het schap liep en nog een schaap oppakte. Hij draaide het om. ‘Hier is er nog een. Zie je? Een nummer.’
Ik pakte het eerste schaapje dat oma me ooit had gegeven en draaide het om in mijn handen. En ja hoor, er stond een nummer onder de kleine pootjes. Mijn hart sloeg op hol toen ik er nog een pakte, en nog een, en ze allemaal bekeek. Elk schaapje droeg dezelfde boodschap van liefde, maar met een uniek nummer.
Ik vroeg het, met een gevoel van urgentie.
‘Maar wat betekent dat?’ vroeg ik, met een gevoel van urgentie.
Sheldon grinnikte. « Ik ga je niet alle antwoorden geven, zusje. Denk er eens over na. Waarom zou oma je elk jaar een schaap met een nummer geven? »
Ik dacht diep na, mijn gedachten tolden. « Het moet een soort code zijn, » mompelde ik.
Sheldon knikte, zijn ogen fonkelden. « Precies. En er is een reden voor die opdracht. Wat was het laatste bericht dat je gevonden hebt? »
Ik dacht terug aan het laatste schaap dat ik voor mijn twintigste verjaardag had gekregen. Er stond op: ‘Ga naar de bank, Clem.’
‘Precies,’ zei Sheldon knikkend. ‘Neem die getallen en rangschik ze in de volgorde waarin je de schapen hebt gekregen. Wat zie je?’
