Een paar dagen later overleed oma. Ik kon mijn tranen niet bedwingen. Ik miste haar nu al zo erg. Ze was er altijd geweest, met haar zachte stem en vriendelijke ogen, schuifelend rond, haar best doend ondanks haar leeftijd.
Een jaar later, op mijn twintigste verjaardag, gebeurde er iets vreemds. Het feest was klein – alleen mijn familie – en ik probeerde er het beste van te maken. Maar het voelde anders zonder oma. Mijn moeder kwam naar me toe met een doosje in haar hand, en even stond ik verstijfd.
‘Wat is dit?’ vroeg ik verward.
Moeder glimlachte vriendelijk. « Het is van oma. Ze gaf het me voordat ze overleed. Ze zei dat het de laatste was. »
Ik staarde naar de doos en voelde een brok in mijn keel. ‘Nog een schaap?’ vroeg ik zachtjes.
Moeder knikte. « Ze wilde dat jij het zou hebben. »
Mijn hart bonkte in mijn keel toen ik voorzichtig de doos opende. Binnenin lag, precies zoals ik verwachtte, een klein plastic schaapje. Dit schaapje had een gouden belletje om zijn nek. Ik kon mijn tranen niet bedwingen. Het was het laatste cadeau dat ze me ooit zou geven.
Ik verliet de kamer en liet mijn familie achter. De geluiden van mijn neefjes en nichtjes die op de achtergrond speelden, klonken ver weg. Ik moest even alleen zijn. Ik ging naar mijn kamer, hield het schaap stevig vast en zette het op de plank bij de andere.
« Ik mis je, oma, » fluisterde ik.
‘Ik mis je, oma,’ fluisterde ik, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden.
Op dat moment verscheen Sheldon, mijn oudere broer, in de deuropening. ‘Clem,’ zei hij, terwijl hij mijn kamer binnenstapte. ‘Gaat het goed met je?’
Ik schudde mijn hoofd en probeerde mijn tranen weg te vegen. « Ik mis haar gewoon, Sheldon. Ik vond schapen altijd al… raar, maar nu… nu betekenen ze alles voor me. »
Sheldon glimlachte, met die veelbetekenende blik in zijn ogen. ‘Je hebt het nog steeds niet door, hè?’
Ik knipperde verward met mijn ogen. « Wat heb je ontdekt? »
