Jarenlang gaf Clems grootmoeder haar hetzelfde raadselachtige verjaardagscadeau: een klein plastic schaapje. Maar na het overlijden van haar grootmoeder ontdekte Clem dat dit simpele speelgoed een verborgen geheim bevatte, een geheim dat haar leven zou veranderen en de diepte van haar grootmoeders liefde zou onthullen.
Zolang ik me kan herinneren, gaf oma me elk jaar voor mijn verjaardag een klein plastic schaapje met een belletje eraan, en al die tijd begreep ik niet waarom. Een belletje in een andere kleur, maar altijd een schaapje.
Ik wierp een blik op mijn plank, waar ze allemaal netjes op een rij stonden, elk van een andere verjaardag.
‘Ze is lief,’ dacht ik bij mezelf.
‘Ze is lief,’ dacht ik bij mezelf. ‘Maar weet ze nog wel wat ze me vorig jaar heeft gegeven?’
Ik durfde het haar niet te vragen. Oma was immers oud. Haar haar was wit, haar handen trilden en haar geheugen was niet meer wat het geweest was. Toch kwam ze elk jaar, zonder uitzondering, op mijn verjaardag aanlopen met een doosje in haar hand.
‘Gefeliciteerd met je verjaardag, Clem,’ zei ze dan, met een zachte, hese stem.
‘Dank je wel, oma,’ antwoordde ik dan glimlachend, hoewel een beetje verward.
Ze keek altijd zo trots toe hoe ik het openmaakte, alsof de schaapjes iets bijzonders waren. Maar voor mij waren het gewoon… schaapjes. Van plastic en simpel.
Ik dacht altijd dat het kwam doordat ze zoveel kleinkinderen had om in de gaten te houden. Mijn twee oudere broers, Sheldon en Sam, kregen dingen zoals geld of gereedschap – spullen die ze konden gebruiken. Maar ik? Schaapje.
‘Misschien is ze gewoon vergeetachtig,’ zei ik dan tegen mezelf, in een poging het af te wimpelen.
Het duurde niet lang voordat alles veranderde. Mijn negentiende verjaardag kwam en ging, en oma was er niet om me nog een schaap te geven. Ze was een paar maanden daarvoor ziek geworden, en iedereen wist dat haar tijd nabij was.
Op een avond zat mijn moeder naast me op de bank, haar gezicht vermoeid en verdrietig. ‘Je moet haar eens opzoeken, Clem,’ zei ze zachtjes.
Ik aarzelde. « Ik weet niet of ik dat wel kan. Ik wil haar niet op deze manier herinneren. »
Je bent altijd speciaal voor haar geweest.
Moeder knikte. « Ik begrijp het, maar ze houdt van je, weet je. Je bent altijd al speciaal voor haar geweest. »
Ik veegde mijn ogen af, ik wilde niet huilen. « Ik weet het. »
