Een nieuw fundament leggen
In de weken die volgden, werkten Sarah en ik samen om haar situatie te stabiliseren. Ik hielp haar een spreadsheet te maken van al haar schulden en uitgaven, en we rangschikten ze op urgentie. De elektriciteitsrekening werd als eerste betaald, daarna de huur. We namen contact op met haar schuldeisers en onderhandelden over betalingsregelingen voor de rest.
Ik bracht haar in contact met een maatschappelijk werker van een buurthuis die haar hielp bij het aanvragen van verschillende hulpprogramma’s waar ze al die tijd recht op had, maar waarvan ze het bestaan niet wist. Er was hulp bij de energierekening, gesubsidieerde kinderopvang voor Sophie en zelfs een programma dat gratis schoolspullen en kleding verstrekte aan Emma en Marcus.
Sarah’s trots had haar er eerder van weerhouden om hulp te zoeken, maar ons gesprek laat op de avond had iets in haar perspectief veranderd. Ze begon het accepteren van hulp niet langer als een falen te zien, maar als een slim gebruik van middelen die bedoeld zijn om gezinnen in precies haar situatie te ondersteunen.
We ontdekten ook dat Sarah in aanmerking kwam voor een beter betaalde functie in de kliniek – een functie waar ze niet op had gesolliciteerd omdat ze dacht dat ze er niet gekwalificeerd voor was. Met wat aanmoediging en hulp bij het bijwerken van haar cv, solliciteerde ze en kreeg ze de baan. De loonsverhoging was niet enorm, maar het was genoeg om een echt verschil te maken in haar maandbudget.
Belangrijker nog, ik paste mijn eigen leven aan om consistentere ondersteuning te kunnen bieden. Ik herschikte mijn werkschema zodat ik meer tijd had voor de kinderopvang. Ik begon boodschappen te doen voor ons beider huishoudens en kocht in bulk om geld te besparen. Ik heb een klein noodfonds opgericht, specifiek bestemd voor onverwachte uitgaven die met de kinderen te maken hebben.
