De zon ging onder en wierp lange, paarse schaduwen over de keurig onderhouden gazons van de woonwijk van mijn zus. Van buiten zag het huis er perfect uit. Het was de Amerikaanse droom in een beige gevel en witte kozijnen – het leven waar mijn moeder altijd van had gedroomd, Britney .
Mooi huis. Leuke echtgenoot. Mooie toekomst.
Jammer dat de fundering aan het rotten was.
Ik liep de oprit op, het grind knarste luid onder mijn laarzen. Ik aarzelde niet. Ik had mijn tekst niet geoefend. Ik liep de trap op en stak mijn hand op om te kloppen, maar voordat ik dat kon, zwaaide de deur open.
Tyler stond daar. Hij droeg nog steeds het goedkope pak van vanochtend, al zat zijn stropdas losser. Hij ademde zwaar en zijn ogen werden zo groot als schoteltjes toen hij mijn gezicht zag.
‘Jij… jij mag hier niet zijn,’ snauwde hij, terwijl hij een stap naar voren zette en met zijn hele lichaam de deuropening blokkeerde. ‘Ik heb je gezegd dat je weg moest blijven!’
Ik glimlachte. Het was geen vriendelijke glimlach. « Ga aan de kant, Tyler. »
“Nee! Jullie zijn hier alleen maar om problemen te veroorzaken!”
Ik hief de manilla-envelop iets op, in een hoek zodat de vetgedrukte tekst van het rapport in het licht van de veranda viel. « Tenzij je wilt dat Britney dit in mijn plaats opent, raad ik je aan opzij te gaan. »
Zijn gezicht werd in een oogwenk bleek. Het was alsof je een kaars zag uitdoven. « Wat… wat is dat? » Zijn stem brak, alle bravoure verdween.
‘Je verleden,’ antwoordde ik. ‘Of moet ik zeggen, je peperdure heden?’
Hij deinsde achteruit en struikelde over de deurmat. Paniek flitste in zijn ogen – niet de angst voor fysiek letsel, maar het doodsbange besef dat het gordijn werd opgetrokken.
Ik liep naar binnen zonder op toestemming te wachten.
Britney stond in de keuken iets op het fornuis te roeren. Ze zag er moe uit, haar schouders hingen naar beneden. Ze verstijfde toen ze me de woonkamer zag binnenkomen.
‘Morgan?’ Ze liet de lepel vallen. ‘Wat doe je hier?’
Tyler snelde langs me heen, wild met zijn handen zwaaiend. « Brit! Luister niet naar haar! Ze is gek! Ze probeert alleen maar problemen te veroorzaken omdat ze jaloers is! »
Maar Britney was niet dom. Ze had haar hele leven de « perfecte » willen zijn, maar ze had ogen. Ze wierp een blik op het panische, zwetende gezicht van haar man en vervolgens op de vastberaden, grimmige blik in mijn ogen.
‘Tyler,’ fluisterde ze. ‘Wat heb je gedaan?’
Ik legde de map op de eettafel. De doffe klap galmde door het stille huis.
‘Dit heeft mijn moeder gestuurd,’ zei ik.
Britney draaide haar hoofd abrupt naar me toe. « Mam? »
