De dag voordat ze het voorwerp in de lade vond, had ze zijn kantoor doorzocht.
Niet grondig. Niet dramatisch. Net genoeg om te zien of er iets voor de hand liggends aan het licht zou komen.
Er waren geen financiële gegevens die de ontbrekende uren verklaarden.
Geen onbekende namen.
Geen onverklaarde transacties.
Het betreft steeds hetzelfde object.
Zorgvuldig ingepakt.
Geplaatst op de plek waar belangrijke spullen worden bewaard.
En die afwezigheid – van uitleg, van alles wat normaal was – maakte haar meer ongerust dan het object zelf.
Het object
Toen ze het eindelijk uit de lade pakte, begreep ze pas hoe vreemd het was.
Het was bijna dertig centimeter hoog.
Glad. Voelt koel aan.
Het oppervlak was gegraveerd met ingewikkelde, herhalende patronen – geometrisch maar organisch, symmetrisch maar niet decoratief. Het waren geen sierlijke gravures bedoeld om het oog te strelen. Ze voelden doelbewust aan. Functioneel.
Bovenaan bevonden zich dunne, beweegbare uitsteeksels.
Net als antennes.
Of gelede ledematen.
Op een verontrustende manier geordend.
Het leek op niets wat ik kende.
Geen gereedschap.
Geen sculptuur.
Niet iets decoratiefs.
Niet iets dat direct begrepen hoeft te worden.
Het was het soort object dat zich niet laat categoriseren. En juist die weerstand maakte het angstaanjagend.
De afstand van mijn vader
Mijn vader was altijd al een stille man geweest.
Niet onvriendelijk.
Niet koud.
Op een bepaalde manier afstandelijk, alsof het in hokjes was opgesloten.
Hij had vaste routines. Nauwkeurige routines. Bepaalde avonden trok hij zich terug in de berging en bleef daar urenlang. Als hij terugkwam, leek hij altijd een beetje uitgeput.
Leeggelopen.
Alsof iemand die lange tijd iets zwaars heeft gedragen.
We hebben er nooit naar gevraagd.
Kinderen leren snel welke vragen niet welkom zijn.
