Mijn moeder verstootte me omdat ik met een alleenstaande moeder trouwde: ze spotte met mijn leven, maar twijfelde toen ze er drie jaar later achter kwam.

Een rijkdom die niet te koop is.

Ons geluk was niet spectaculair. Het was gebouwd op schoolreisjes, tekeningen met magneetjes op de koelkast en rustige avonden. Een vredig leven, onvolmaakt, maar intens levendig.

Ondertussen bleef mijn moeder zwijgen. Tot dat onverwachte telefoontje, drie jaar later.

Ze wilde het zien. Begrijpen. Misschien wel oordelen.