‘Wat wil je van me?’ vroeg ik. ‘Geen omhaal van woorden.’
Mijn moeder haalde diep adem. ‘We hebben hulp nodig,’ zei ze. ‘Een plek om een tijdje te verblijven. Misschien wat geld om er weer bovenop te komen.’
“Je doet het goed. Je kunt het je veroorloven.”
Die oude, vertrouwde verwachting overspoelde me als een golf: de aanname dat als ik iets had, het automatisch ook van hen was.
Ik richtte me op en stapte de stoep op, waarna ik de deur achter me sloot en het slot vastklikte.
‘Je hebt in één opzicht gelijk,’ zei ik. ‘Het gaat beter met me. Maar de reden dat ik hier ben, is omdat ik ben gestopt mezelf als de bedelaar van de familie te gedragen. Daar ga ik niet naar terug. Ik ga niet de prijs betalen voor jouw keuzes.’
Het gezicht van mijn moeder vertrok. ‘Dus je laat ons zomaar in de steek? Na alles wat ik voor je heb gedaan?’
Ik keek haar in de ogen. ‘Je hebt me als kind te eten gegeven en onderdak geboden, en daar ben ik je dankbaar voor,’ zei ik. ‘Maar je hebt me ook gebruikt. Je hebt mijn kans op een leven waarin ik niet vastzat aan jouw angsten, weggegooid. Beide waarheden bestaan. Ik ga ze niet herschrijven alleen omdat het nu niet uitkomt.’
Even was het stil.
Jenna snoof en veegde haar neus af aan haar mouw. ‘Dus dat is alles?’ zei ze. ‘Jullie hebben een chique studio en wij krijgen niets.’
Ik schudde mijn hoofd. « Nee. Dat is niet wat ik zei. Ik ga je niet redden, maar ik ga ook niet toekijken hoe je verdrinkt. »
Ik vertelde hen over het kunstprogramma dat we in de studio waren begonnen, de workshops voor volwassenen die door het leven waren getekend en een plek nodig hadden om de stukjes weer bij elkaar te puzzelen.
‘We werken samen met een lokale opvanglocatie,’ legde ik uit. ‘Mensen die zich aanmelden voor het programma krijgen hulp bij tijdelijke huisvesting en ondersteuning tijdens hun wederopbouw. We hebben meer mensen die het nodig hebben dan beschikbare plaatsen, maar ik kan jullie namen op de wachtlijst zetten.’
“Je komt gewoon binnen zoals iedereen. Helpen met schoonmaken, klaarzetten, je aan de regels houden. Geen voorkeursbehandeling. Je woont niet in mijn appartement. Geen financiële steun via creditcards. Echt werk. Echte verandering.”
Mijn moeder keek verbijsterd. « Je zou ons naar een opvanghuis sturen. »
Ik corrigeerde haar op een vriendelijke manier. « Ik zou je in contact brengen met een ondersteuningssysteem dat niet afhankelijk is van het feit dat ik mijn leven opnieuw opoffer. Dat is de enige manier waarop ik je kan helpen zonder de persoon te worden die je vroeger van me eiste. »
Jenna opende haar mond om tegenspraak te bieden, maar leek toen in te storten. « Ik ben het zat om trots en hongerig te zijn, » mompelde ze. « Ik ben het zat om te doen alsof alles perfect is. »
Mijn moeder staarde naar het raam van de studio, naar mijn naam die daar keurig op gedrukt stond. ‘Ik had nooit gedacht dat jij degene zou zijn die een deur voor mijn neus dicht zou doen,’ zei ze zachtjes. ‘Ik had nooit gedacht dat jij degene zou zijn die iets zou weggooien.’
Ik slikte het schuldgevoel dat die opmerking bij me opriep weg en antwoordde toch.
‘Ik laat je niet in de steek,’ zei ik. ‘Ik laat de versie van onze relatie los waarin ik de bedelaar ben en jij degene bent met alle macht.’
‘Als je iets anders wilt, dan is dat er,’ voegde ik eraan toe, terwijl ik naar de flyer op het raam wees over onze volgende workshop. ‘Maar je zult er wel voor moeten werken, net zoals ik.’
Voor het eerst sinds ik de deur opendeed, zwegen ze allebei, op een manier die minder op woede en meer op schok leek.
Ze waren eraan gewend dat ik me aanpaste, mijn excuses aanbood en klein maakte.
Deze keer bleef ik onbeweeglijk op mijn eigen stoep staan en wachtte op hun antwoord, wetende dat wat ze ook zouden kiezen, meer over henzelf zou zeggen dan ooit tevoren over mij.
Ze gaven me niet meteen antwoord.
Mijn moeder bleef maar naar de flyer op het glas staren en las de woorden over genezing en wederopbouw alsof ze in een andere taal geschreven waren. Jenna bleef maar heen en weer wiebelen, haar ogen schoten heen en weer tussen mij en de studio achter me.
Ten slotte zei ze dat ze er genoeg van had om te doen alsof ze alles onder controle had, terwijl ze niet eens wist waar ze de volgende week zouden slapen.
Mijn moeder keek me niet aan toen ze vroeg wat het programma precies inhield, alsof ze al wist dat ze mijn antwoord niet leuk zou vinden.
Ik hield het simpel.
