“Ik moet met je praten over het huis.”
Natuurlijk deed ze dat.
Ze legde onhandig uit dat oma alles aan haar had nagelaten: het huis, het spaargeld, alles. Haar stem brak, niet van verdriet, maar van paniek. Ze zei dat het niet eerlijk was. Dat ze oma’s dochter was. Dat familie op de eerste plaats moest komen.
Ik luisterde. Kalm. Stil.
Toen ze klaar was, keek ik haar aan en sprak ik de woorden uit die ik al decennia wilde zeggen:
“Ze heeft wel degelijk voor haar familie gekozen. Ze heeft gekozen voor degene die is gebleven.”
