De kaart was niet verbonden aan een openbare commerciële bank. Hij behoorde tot een gesloten financieel netwerk – een netwerk dat was voorbehouden aan een zeer beperkte kring van personen die betrokken waren bij strategische infrastructuurprojecten en vertrouwelijke internationale overeenkomsten.
Haar vader was niet « gewoon ».
Hij had in stilte en onzichtbaar gewerkt aan vertrouwelijke financiële technologieën die verbonden waren aan nationale infrastructuursystemen.
Geschokt en boos deelde Olivia uiteindelijk haar verhaal. Wat volgde was explosief. Online fora stonden bol van de speculaties. Commentatoren discussieerden over systemen voor verborgen rijkdom. Critici beschuldigden financiële instellingen ervan elitestructuren af te schermen van publieke controle.
De naam van Daniel Bennett dook steeds vaker op in onafhankelijke onderzoeken. Voormalige collega’s lieten doorschemeren dat er projecten waren die nooit in openbare documenten waren verschenen.
Olivia bevond zich in het middelpunt van iets veel groters dan alleen echtelijke ontrouw. Ze kreeg zowel sympathie als wantrouwen. Sommigen noemden haar moedig. Anderen beweerden dat ze profiteerde van precies het systeem dat ze bekritiseerde.
Toezichthoudende instanties kondigden voorlopige onderzoeken aan. Analisten uitten hun twijfels over de mate waarin deze onderzoeken zouden doorgaan. Wanneer staatsbelangen en financiële macht met elkaar verweven zijn, vervaagt transparantie vaak tot zorgvuldig geformuleerde verklaringen.
Onbekenden begonnen haar berichten te sturen – sommige bemoedigend, andere waarschuwden haar om te zwijgen. Pas toen begreep ze waarom haar vader zo op discretie aandrong.
Er doken documenten op waaruit bleek dat hij overeenkomsten had ondertekend – overeenkomsten die niet in de officiële documenten waren vermeld.
