De volgende ochtend, uitgeput en verdoofd, checkte Olivia in bij een bescheiden herberg in Aspen. Ze wilde alleen maar één rustige nacht om na te denken. Toen de receptioniste de kaartlezer over de balie schoof, aarzelde Olivia.
Vervolgens stopte ze de kaart erin.
Twee lange seconden verstreken. Geen geluid. Geen bevestigingsbericht. Ze bereidde zich voor op een gênante situatie.
In plaats daarvan veranderde de uitdrukking op het gezicht van de receptioniste – van gebruikelijke beleefdheid naar zichtbare alarm. Haar handen verstijfden. Ze staarde naar het scherm en belde toen zachtjes haar manager.
Binnen enkele minuten vulden gedempte stemmen de kleine lobby. Telefoons gingen over. Medewerkers wisselden ongemakkelijke blikken uit. Olivia’s verwarring nam toe.
De manager benaderde haar op een overdreven formele toon en verzekerde haar dat « alles perfect in orde is ». Dat was duidelijk niet het geval.
Die middag werd Olivia discreet naar een privékantoor van een financieel centrum gebracht. Daar wachtten hoge functionarissen. Hun kalmte verborg nauwelijks hun spanning.
Daar ontdekte ze de waarheid.
